Behi euskaldun baten memoriak

ME, MYSELF AND I: HK & Macau

2010-02-02T02:08:00.000-08:00

Azken hilabetean ez da mugimendu handiegirik izan. Hong Kong eta Macauko bisita alde batera utzita, Delhiko behelaino itxiak ez digu hiriburutik ateratzeko aukerarik eman. Eta atera garen aldi horietan ere atzeraldiz atzeraldi ibili gara, 5 orduko hegaldiak beharko lukeena 24 ordukoa eginez. Zer egingo diogu ba? Incredible India.

Joan den ostiralean (urtarrilak 22) joan ginen Hong Kong-era. Nola esan? Kolonia britaniar ohiei gustua hartu diogula esan liteke. Tamalez Indiak ez zuen oso ongi barneratu burokraziaren, organizazioaren eta fundamentuaren zentzua, baina garbi geratu zaigu britaniarrek ez zutela munduko alde guztietan horren lan txepela egin.

Hong Kong 1997. urtean integratu zen Txinan, baina oraindik autonomia erdi-demokratiko propioa daukala esan daiteke. Bere moneta dauka (HK Dolar), europearrek ez dute bisaturik behar, ez dago zentsurarik, eta neurri batean beraien agintariak aukeratzen dituzte.

Hirugarren mundutik iristen zarenean gehien harritzen zaituena hasiera batean, eraikuntza erraldoi horiek dira, eta tamalez prezioa. Baina pixkanaka hirian barneratzen hasten zarenean, beste hamaika gauzetaz konturatzen zara. Hasteko, ezagutu dudan hiri kosmopolitenetako bat dela esan behar dut, zaila litzateke New York-ekin konparatzea, baina ez dauka zertan inbidia handiegia izan beharrik. Mundu osoko jendez beterik dago, kaleak tabernaz, dendaz, eta sekulako giro apartaz. Gainera bertakoak, lokalak, ezagutu dudan pertsona adeitsuenetakoak dira. Bizitzera joateko moduko hiria.

Larunbatean lurreratu genuenez, zuzenean horren famatua den Hong Kong-eko gaugiroa ezagutzera joan ginen bertako ICEX-eko bekario eta lagunekin. Lan Kwai Fong-en hasi, Carnegies-era joan, "Flaming Lambhorgini"-ak gora eta behera... Ohartzerako uste baino diru gehiago xahutua geneukan. Baina pena merezi izan zuen bertako jendearekin nahastu eta Tailandiaz geroztik egin ez dudan farra on bat botatzeko.

Igandean, michelin izar bateko jatetxe batean jan ondoren, izarren pasealekura jo genuen. Egunero, arratsaldeko 20:00etan, Hong Kong uharteko eraikin guztiak bat egiten dute argiz eta musikaz sorturiko ikuskizuna eskaintzeko. Eta noski, guzti hau Bruce Lee handiaren estatuaren ondoan egiten badute, imajina dezakezue postala.

Astelehenean Macau-ren txanda zen. Macau ere kolonia izan zen 2002. urterarte, baina hau, Goa bezala, ez zen kolonia britaniarra izan, kolonia portugaldarra baizik. Egia esan, Hong Kong-ek alderatuz gero ez bestelako hiria, baina baditu berepuntu exotikoak ere. Hasteko, esan behar da, asiako Las Vegas deitzen diotela, eta aitor dezadan, ongi merezia dauka deitura hori. Legazpi osoa barrua sar zezaketen kasino tematikoz josirik dago. Guk noski, bat bakarra besterik ez genuen bisitatu, "Venice casino"...izugarria. Kasinoa kanalez beterik zegoen barrutik, abesten zijoazen gondolero eta guzti. Ikusi beharrekoa.

Baina denboraz nahiko estu genbiltzanez ez genuen apusturik egin, bueno, hori eta apustu minimoa 20€-koa zelako. Beraz hiriko erdigunea ezagutzera joan ginen, eta bapatean portugalgo edozein hiritan zeundela zirudien, bertako jendea, dendak eta jatetxeak ikusten zenituen arte.

Hong Kong-era itzuli eta berriz ere Lan Kwai Fong-eko bazterrak hobeto ezagutzera joan ginen.
.
.
.

Itzuliko naiz berandu baino lehenago. Bitartean Indiako sinestezintasunaz disfrutatzen jarraituko dugu. Ihauteriak berriz ere, Goan.

PD: Callejeros Viajeros omen dator aste hontan lagunak bisitatzera. Ea ez nauten tartean harrapatzen.

FREAKY FESTA: Badator...

2010-01-29T03:17:00.000-08:00

FREAKY FESTA: Boardwalk Empire

2010-01-17T22:44:00.000-08:00

Aurten estreinatu diren telesail berriekin (V, Flashforward...), hauek emandako emaitza pobreak ikusita, eta LOST-en azken denboraldiaren aurrean gaudenez, datorren denboraldirako telesail berrien bila hasi da jendea dagoeneko.

Seguruenik atentzio gehien deitu dezakeen telesaila "Boardwalk Empire" izan liteke. Steve Buscemi handiak protagonizaturiko telesaila, mafiaren inguruan, "The Sopranos" telesaileko gidoilariekin, eta Martin Scorsese berak sortua. Zer gehiago eska dezakegu?

Trailerra dagoeneko kalean da, eta egia esan itxura polita dauka. Estreinaldirako ordea udazkenerarte itxaron beharko dugu.

ME, MYSELF AND I: Gatazkak Srinagar-en

2010-01-12T20:49:00.000-08:00

Izan ere lastima da, hain leku eder batean, hain jendea atsegina dagoen leku batean, horrelako gauzak gertatzea.

Srinagar-era egin genuen bidaia baino 15 egun lehenago bonbardeaketa bat izan zela aipatu nuela uste dut. Aste hontan berriz ere gatazkak izan dira. Dirudienez 22 orduko tiroketak egon omen ziren Kashmir-go hiriburuan.

1989. urteaz geroztik 47000 hildako eragin omen ditu gatazka honek, eta dirudienez ez omen dauka epe motzera amaitzeko itxurarik.

Gauzak gainera onera zijoazela zirudien. Orain dela 1o egun Indiak Kashmir-go ruta debekatu batzuk turistentzako irekitzea onartu omen zuen. Baina gauzak berdin jarraitzen dute...

Bitartean Delhin... zaharrak berri. Asteburuan bertan gelditu ginen, eta Avatar 3D ikusteko aprobetxatu genuen. Aitortu beharra daukat India gauza askotan oraindik herrialde oso atzeratua den arren, zinemari dagokionez gu baino koxka bat gorago daudela. Oraingo hontan eserleku arruntak hartu genituen, baina hurrengorako palkoko sarrerak erosiko ditugu. Bai, palkoa esan dut. Badakizue, Indiako kasten sistemaren herentzia kulturala.

Beste gauza bat. Atzo aurreneko aldiz operara joan nintzen... eta nire nire harridurarako, gustatu egin zitzaidan. Opera frantsesa, azpititulu inglesekin, eta aktore vietnamita, frantses eta indiarrekin. Kuriosoa.

Hurrengo bidaiak planifikatzen... Hong Kong, Macao eta beste behin, Goa.

FREAKY FESTA: Obama ez da dirudien aingerutxoa

2010-01-06T21:06:00.001-08:00

Gaur irakurri dut lostph-n, Lost-en seigarren denboraldiaren estreinurako hilabete baino gutxiago falta denean, Obamaren erabaki batek kolokan jarri dezakeela emanaldia.

Berdin zait munduan goseteak gertatzen badira, berdin zait Iranek Estatu Batuen aurkako mehatxuak botatzen baditu. Berdin zait, baina hau gehiegizkoa da...

Dirudienez, nazio eztabaidari eguna jarri nahi diote, eta aukeretako bat otsailaren 2an egitea izango litzateke. ABC-k noski, telebista eman beharko luke eztabaida osoa, eta horrek Lost-en estreinaldiaren atzerapena ekarriko luke... Lotsagarria!!

Berotzen hasteko, Cuatro-ko promoa uzten dizuet, azken aldian zeresan handia izan duena. Dirudienez ameriketan ere promo bera erabili behar omen dute.

ME, MYSELF AND I: Thai new year

2010-01-04T03:14:00.001-08:00

Jarri diogu amaiera 2009ari eta jarri diogu amaiera Tailandiako bidaiari. Argazki gutxi, festa asko, eta esperientzia errepikaezina.

Tailandia herrialde paregabea da, Indiarekin konparatzea merezi ez duena, hau da, garbia, organizatua, ederra, jende irekia... Hitz batean esanda, zibilizatua.

Han abiatu ginen, Peru, Javi eta ni, motxila bizkarrean eta inongo planik gabe, eta guztia, Thai lurretan behintzat, ezinhobe joan zen. Hau izan zen azkenerako irten zitzaigun bidaia.

Bidaia Bangkok-en hasi zen, gero Koh Tao-ra joan ginen (horia), Koh Tao-tik Koh Phangan-era (urdina), eta bertatik Bangkok-era itzuli (berdea).

Abentura abenduak 25ean hasi zen, edo hobe esan 24 gauean, oraindik goizeko laurak ziren eta, eta afaritik zuzenean joan ginen aireportura. Gure harridurarako, hegaldia ez zen pantailetan azaltzen, eta indiar hauekin gora eta behera eztabaidan ibili eta gero, gure hegaldia kantzelatu egin zutela esan ziguten. Hala, eztabaida luzeen ondoren, hotel batera bidali gintuzten (etxea daukagu Delhin, baina ze kristo!), bazkari eta afaria barne, eta gauean hegaldi zuzen batean bidali gintuzten Bangkok-era, 40 ordu lo egin gabe zeramatzagunean.

Iritsi ginen Bangkok-era. Khao San road-eko guest-house judu batean hartu genuen gela txiki bat, lokuluxka bat egin eta kalera irten ginen erosketak egin eta Bangkok-eko giro sinestezinaz gozatzera.

Hainbeste jende, hainbeste motxilero, denak laguntzeko prest... zoragarria. Beraz, agentzia batean bidairako tiket batzuk erosi eta gero juergan atera ginen, eta goizeko ordu txikietan abiatu etxera, hurrengo egunean irletara jo aurretik.

Esan dut Bangkok zoragarria zela, baina Tailandian ezagutu dudan lekurik zoragarriena Koh Tao izan da. Tailandia hegoaldeko irla txiki bat da, txiringito eta bungalow-z josirikoa. Gure plana ez zen beste mundukoa izan, itsasoan arrantza (arrantza baino, mareatu esango nuke), hondartzan etzan, kalak ikusi, txiringitora joan eta juerga egin. Baina azpimarratzekoa zen bertako giroa. Arratsaldeko 8ak aldera joaten ginen txiringitora, lurrean etzan eta garagardoak edaten hasi, eta konturatzerako suekin eginiko espektakulu batean aurrean geunden, zuzeneko musikarekin, eta gerturatzen zen jende guztiarekin hizketan. Esan beharra daukat, han zebilen jende gehiena urte sabatikoan zeudenak, asia osoan zehar bidaian zebiltzanak eta bestelako iluminatuak zirela, eta horrek atmosfera berezia sortarazten zuen.

Koh Tao-n hiru egun ahaztezin igaro eta gero, gabon zahar gaua Koh Phangan-en igarotzera joan ginen, beste irla ez hain galdu bat. Bertan hilabetero Full Moon Party ospatzen da, ilargi betearen festa, eta aurten, kasualitatez gabon zahar gauarekin batera tokatzen zen. Imajinatu dezakezue zer izan zen hura... Ez naiz detaileetan sartuko, baina nire bizitzako gabon zahar gaurik onena izan dela esan dezaket.

Gure aldetik, ez genuen lo egiteko lekurik aurkitu irla osoan, beraz motxilak Bangkok-eko lagun batzuen bungalow-ean utzi genituen, hurrengo eguerdian, ordubatetan, zuzenean Bangkok-era itzultzeko asmotan.

Eta halaxe egin genuen, bizitza osoan hartu dudan palizarik handienetako zen, baina zoritxarrez ez zen bertan amaitu. Gustora geunden, pozik, esperientzia ederra izan zelako, baina txarrena hegazkina hartzerakoan gertatu zen berriz ere.

Gure hegaldiak Dhaka-n egin beharra zeukan geldialdia, hau da, Bangladesh-en, munduko populazio dentsitate handiena duen herrialdea, eta haraino erraz iritsi ginen. Baina gure odisea hasi besterik ez zen egin, Dhaka-ra iritsi bezain laister ohartu ginen Delhirako hegaldia ez zegoela pantailetan, eta galdetzera joan ginen. Aireportu osoan ez zegoen gure hegazkin konpainiako langilerik, eta ez genekien zer egin, 2 ordu igaro ziren, 3, 4, atzerritarrak haserre batean geunden, indiarrak berriz lasai, barrezka eta jolasean, tartean pasaporterik ere ez zeukaten imigrante ilegalak. Halako batean gizon gazte bat azaldu zen, gure hegaldia atzeratu egin zela esanez, baina berak esandako hegaldia ere ez zen pantailetan azaltzen. Beste 2 ordu, 3, 4... Sutan geunden. Gainera, nola ez, Bangladesh-ko visaturik ez geneukanez, ezin ginen aireportutik irten.

Interneta zeukaten ordenagailuetara joan ginen, denbora pasatzera, gure atsekaberako bi besterik ez zeuden aireportu osoan, eta biak okupaturik. Nork zeuzkan okupaturik? Aireportuko informatika teknikariak (4 teknikari 2 ordenagailutarako). Zertarako zeuzkaten okupaturik? Solitarioan jolasteko. Eta ia surrealistagoa izan ezin zitekeela uste genuenen, teknikari batek solitarioa itxi, paint ireki, eta marrazkiak egiten hasi zen. Hori da zibilizazioa.

Gauza da, lehengo gizon gazte hura berriz itzuli zela. Esan beharra daukat kejatzen ginen bakarrak atzerritarrak ginela, baina konpainiako norbait etortzen zen bakoitzean indiarrak bere inguruan jartzen ziren, bata bestearen gainean, pasatzeko lekurik utzi gabe. Zertarako? Kejatzeko? Egurtzeko? Ez, ez, tonto aurpegiz gizon hark esaten zizkien gezur guztiak sinesteko.

Halako batean transitozko visatu bat lortu ziguten, eta hotel batera bidali gintuzten, ordu asko ziren lo egin gabe eta beharra geneukan. Hotelerako bidean ikusi genuena ikusita, hau da, Bangladesh, infernutik gertuen dagoen herrialdea dela esango nuke. Berriz bisitatuko ez nukeen herrialde gutxi horietako bat.

Urtarrilak 3, goizeko 6etan esnatu gintuzten aireportura joateko. Iritsi bezain laister indiar haiek hilaran jarri ziren, bata bestearen gainean, hegaldiaren mostradorearen aurrean, barrezka, eta jolasean, inori kontuak eskatu gabe. Gu, noski, ezin ginen aurreraino iritsi. Hau goizeko 7etan izan zen, guk aulki batzuetan jarri ginen deskantsatzen, eta indiarrak 3 orduz egon ziren ilaran, inor gerturatu gabe.

Azkenean 11etan Dubai-ra zijoan hegazkin batean sartu gintuzten, baina esan zigutenez, aurrena Delhin geldituko omen zen, hau da, autobus bat bezala. Barrez lehertzekoa, baina ez geneukan barre egiteko gogo handiegirik. Hegazkin enpresa GMG zen, kontuan izan dezazuten.

Eta arratsaldeko 4ak aldera iritsi ginen etxera. Hala ere, eta abentura guztia hauek izanda, bidaia zoragarria izan da. Tailandiaz maiteminduta itzuli gara, eta ziur naiz, goiz edo noiz, berriz itzuliko garela, motxila bizkarrean jarrita eta denbora dezente luzeago baterako, leku asko utzi ditugu ikusi gabe, Koh Phiphi, Phuket, Koh Samui...

Bide batez, URTE BERRI ON!!

Argazki gehiago jarriko nituzke, baina kamera nekatuegia zegoen, eta etxean lotan geratzea nahiago izaten zuen. Zahartzen ari da, kuadrilako asko bezala. Hemen dauzkazue Full Moon Partyko irudi batzuk, ezi dira nireak, baina izan zitezkeen. Onena bigarrena da, suziriak gaizki botatzen zituzten, behin baino gehiagotan, eta jendeari gainera erortzen zitzaizkion. Jendeak besoak, hankak eta dena delakoak erretzen zituen, baina festak aurrera jarraitzen zuen.

BLOG ADMINISTRATION: Prantxixkaren bidaiak

2009-12-23T23:17:00.000-08:00

Honezkero urtebete baina gehiago bada Prantxixkaren bidaiak hasi zirenetik, eta makina bat argazki ateratzeko aukera izan du denbora guzti hontan zehar. Hemen adibide batzuk.

Bihar abiatuko gara Tailandiara gabonak pasatzera. Gabon zoriontsuak igaro eta urte berri on!

ME, MYSELF AND I: Baba

2009-12-14T21:39:00.000-08:00

Gaur post azkar bat. Rishikesh-eko bidaian ezagutu genuen Baba-ren inguruan...

ME, MYSELF AND I: Jaipur eta abar...

2009-12-10T21:30:00.000-08:00

Azkenaldian utzi xamarra izan dut bloga, badakit. Barkatu.

Hasteko azkeneko bi asteen laburpen txiki bat egingo dut. Orain dela bi asteburu Jaipur-era joan ginen, Rajasthango kapitala eta bertan egingo ditugun bisitaldietan aurrenekoa. "Hiri arroxa", hala deitzen diote guztia arroxa kolorez pintatua dagoelako, XVII. mendean eraiki zen, eta gaur egun Delhiko hiruki turistiko famatuko zati bat da Agra eta Delhi berarekin batera.

XX. mende hasieran Galesko printzeak bisitatu zuenetik 4 urtean behin berpintatzen dute hiria arroxa kolorez. Aitortu zigutenez, laister tokatzen omen zaio "azala berritzea", eta guk bisitatu genuenerako arroxa kolore hura marroi xamarra bihurtua zegoen egia esan.

Ez da hiri itsusia, TURISTIKOEGIA agian. Lepora salto egiten duten dendariz beterik dago guztia, eta hemen ez du balio euskeraz hitzegiteak ezulertuarena eginez, baten batek esaldi batzuk ere bota zizkigun eta. Rishikesh, Kashmir eta Goa bisitatu eta gero zer esatea nahi duzue? Flojo xamarra. Eraikin ederrak baina esplotatuegiak. Eta batez ere atzerritar gehiegi, eta hori azaroan geundela.

Jaipur-era datorrenak derrigor bisitatu beharreko eraikin bat Hawa Mahal da, haizeeen jauregia. Gauza da, Jaipur-eko maraha-k XVII. mendean jauregi hau eraikitzea agindu zuela bere harenarentzat. Hala, 953 lehio txiki eraiki ziren, bertako emakumeek kaleko giroa ikus zezaten, baina kalekoek emakumeak ikusi ez zezaten.

Asteburu hau berriz Delhin igaro dut. Lagunek zubia zeukaten eta Sri Lankara joan ziren, baina gure ofizinak jairik ez geneukanez... Ba Delhin geratu naiz. Egia esan ez da horrelako plan txarra ere izan, gabonetarako txapel beltz bat lortu nuen 200 rupiaren truke (3€) eta aspaldiko partez juerga txiki bat egiteko aprobetxatu nuen.

Ea igande hontan Bertsolari txapelketako finala ikusteko aukera daukadan internet bidez. Igandean laneko bisita bat Taj Mahal-era eraman beharra daukat, baina uste dut arratsaldeko saiorako iritsiko garela.

Eta azkenik kuriositate bezala, hemengo lagun batek joan den astean "aragoneses por el mundo" irratsaioan eginiko agerraldi bat. Datu bat, egunon "suprabhat" esaten da, eta Indian nagoenetik Namaste pare bat aldiz besterik ez dut entzun. Jeje. Gainontzekoarekin ados.

ME, MYSELF AND I: Goa

2009-11-24T02:56:00.000-08:00

Goa leku interesgarria da. Indiak 1947an lortu zuen independentzia, baina Goak, kolonia portugaldarra, ez zuen Indiarekin 1961. urterarte bat egin. Eta bertako lurrak zapaldu dituenak ulertuko du zergatik. Bertako hondartzak India osoko ederrenetakoak dira, eta egunak ia urte osoan zehar dira eguzkitsuak, monzoi garaian izan ezik noski.

Garbi dago hau ez dela herrialde bat kolonizatzeko aitzakia. Egia esan portugaldarrek ez zuten lur hau bere hondartzengatik mantendu nahi, bertako espezieen garraioagatik baizik.

Gauza da, 60. hamarkadan, Indian bateratu ondoren, Goa osoa hippiez josi zela, Rishikesh-en gertatu zenaren antzera, eta gaur egun oraindik hippie kutsu hori badaukala, nahiz eta turismo kapitalistak Goako inguru asko irentsiak izan.

Eta hantxe abiatu ginen zazpiko koadrila, Goako gutxien esplotaturiko aldera, Palolem-era, eta hondartzan bertan hartu genuen txabola moduko "hut"bat (500rs/gaua). Ez genuen probetsuzko gauza askorik egin egia esan, hondartzan paseatu, eguzkia hartu, masajeak... Baina bertako tiburoiak daztatzeko aukera izan genuen, eta egia esan espero genuena baino askoz zapore hobearekin topo egin genuen.

Festa ere ez da falta Goa-n. Nahiz eta alderik lasaienetako batean egon, estatu katolikoa denez (Portugaldarren herentzia), badira festarako aukerak, eta hara joan ginen "Silent noise" izeneko diskoteka batetara. 400rs ordaindu eta botoidun kasko batzuk ematen zizkizuten. Botoiak DJ desberdinak aukeratzeko ziren, eta hiru DJ desberdin entzun zenitzakeen, baina kaskoak erantziz gero dena isil isilik zegoen.

Igandean berriz Old Goa-ra abiatu ginen, eta Indiara etorri nintzenean "egin beharreko"-etako bat egin nuen, San Francisco Javier-en momia ikusi, euskalduna eta Nafarroako patroia.

San Francisco Javier 1542an iritsi zen Goa-ra Portugalgo erregeak bidalita, eta bertan eman zituen bere bizitzako urterik garrantzitsuenak misiolari gisa. 1952an hil zen Txinako Santxon uhartean, eta bertan hilobiratu zuten. Hala ere, Indiarrek bere gorpua berriz "etxeratu" nahi zuten, eta bere bila joan ziren hiru urte igaro eta gero. Beraien harridurarako, gorpuak ez zuen inolako ustelketarik jasan, eta miraritzat jo zuten. Gaur egun, gorpua Old Goako basilikan dago ikusgai 4 metro inguruko erretailu batean, eta 10 urtean behin jesten dute lurrera edonork gertutik ikus dezan. Argazkian ondo antzematen ez den arren, goikaldeko argi txikiak San Francisco Javierren burua ikusten uzten du.

Bidaia bertan amaitu zen, baina bueltatzeko intentzio garbia azaldu genuen guztiok, beraz ez da azkeneko bisita izango. Oraingoz Delhin jarraituko dugu hurrengo geltokiaren zain.

ME, MYSELF AND I: Delhi, Goa, gabonak eta bestelakoak.

2009-11-17T21:28:00.001-08:00

Bi aste daramatzat ia ezeren berririk eman gabe, baina egia esan ez da aparteko ezer gertatu hemen. Aparteko ezer diot, Delhiko egunerokotasunean noski, hau da, munduko beste edozein txokotan esperientzia guztiz subrealista-friki-psikodelikoa izango litzatekena.

Goarako egunak zenbatzen geundela bidaiatzeko beste bi asteburuk alde egin digute, eta Delhiren barrenak hobe ezagutzeko balio izan digu. Ohiko turismoaz gain, festak eta bestelako gertakari sozialetan parte hartu dugu.

Kuriosoa, gutxienez, asteburu hontan bizi izandako kontrasteak. Larunbat osoa Old Delhin igaro genuen, ehundaka jendez inguraturik, zikin eta txirotasun gordinenaz inguraturik, eta igandean berriz, Delhiko "jet set"-arekin bildu ginen "Garden of the 5 senses" delakoan kontzertu batzuk ikusten. Indian denetik ikusten da, pobrezia, aberastasuna... Baina garbi dago gutxiengo batek edozer lortzeko gaitasuna daukala (gu barne). Kontzertuak (musika elektroniko eta indioaren arteko fusioa) ikusten zeudenak atzerrian ikasitakoak ziren zalantzarik gabe, ingeles garbia hitzegiten zuten, eta 250 rupiako (3,5€) garagardoak edaten zitzaketen behin eta berriz.

Hala ere, aitortu beharra daukat, Indiako errealitatearen egunerokotasunetik irtetzeko modu ezinhobea dela, eta pare bat orduz besterik ez bada ere, indiarren artean atzerritar ez sentitzeak, sarrerarengatik ordaindu genituen 750 rupiak (12€) justifikatzeko balio du.

Adibiderako Frof Fest-en harritu gintuen taldeetako bat (Midival Punditz):

Eta gabonei dagokienez... Ba azkenean, askok honezkero dakizuen bezala, ez naiz etxera itzuliko. Horren ordez, Bangkok-erako hegaldia erreserbatu dugu 25 eguerdirako, eta gabonzahar gaua bertan igaroko dugu. Kontatuko dizuet nolakoa den esperientzia. Bitartean Indiaz disfrutatzen jarraituko dugu, asteburu hontan bai, asteburu hontan Goara goaz!!!!

ME, MYSELF AND I: Srinagar, Sonamarg & Pampore

2009-11-03T00:14:00.000-08:00

Eta osorik itzuli ginen Srinagar-etik, nahiz eta hortarako 8 segurtasun kontrol inguru igaro behar izan genituen hegazkina hartu aurretik, eta hala eta guztiz ere, irudipena daukat hegazkinean bonba bat sartzeko gai izango nitzatekela.

Azkeneko sarreran aipaturiko goitizen guztiak ez dabiltza bide okerretik Kashmir deskribatzerako orduan. Ez dakit munduko lekurik ederrena izango den, baina hala izateko hamaika arrazoi bururatzen zaizkit.

Larunbat goizean abiatu ginen Srinagar aldera, eta hasiera batean bertako militar dentsitateak beldur antzerako bat sorrarazi arren, Dal lakura iritsi bezain laister desagertu zitzaizkigun gure kezka guztiak. Shikara batean lakua gurutzatu ondoren, laku erdian geldirik zegoen Tehran izeneko Houseboat bat alokatu genuen, 70 urte inguruko agure baten esku zegoena, eta Monzoor izan zen gure zerbitzari hurrengo 3 egunetarako.

Larunbatean lorategi mogolak ikusi genituen, eta mezkita bat edo beste, baina goiz etxeratu ginen hurrengo egunak zekarrena kontuan harturik. Afari kashmirtarra eman ziguten (ederra benetan!), eta ohera.

Srinagar ingurua Musulmanen eskutan dago, eta gehiengo handi bat musulmana da, bere ondorio guztiekin, onak(gehienak) eta txarrak. Izan ere, goizero, 5ak inguruan, lakuko mezkitako hotsek esnarazten gintuzten, horduko erreguetarako. Ez zen gaitz haundia izan ordea, goizeko 6:30etan merkatu flotantea ikustera joan nahi genuen eta. Merkatua ikusi eta Houseboat-ean gosaldu ondoren, Sonamarg ingurura joan ginen, himalayaren magalean, ponian igo eta bertako glaziarrak ikustera.

Sekula ez nintzen horrelako leku altu batean izan (4500m), eta egia esan, poniak utzi eta goruntz beste 200m igotzen saiatu ginenean, inoiz ez bezelako nekea somatzen nuen oxigeno faltagatik. Baina goraino iritsi ginenean pena merezi izan zuela garbi geratu zen.

Urri eta azaroko hilabeteak azafrana loratzen den garaia dira. Kashmir-go azafrana munduko famatuenetakoa da, eta gramo bakarragatik 350 rupia (5€ inguru) ordaintzen dira(azafran zelaietan, tartekaririk gabe). Igande goizean zelai horietara joan ginen, bertakoek azafrana nola jasotzen zuten ikustera, eta aipatu beharra daukat sekula baino arrotzago sentitu nintzela momentu hartan. Guztiek, 200 bat lagunek, beraien lana alde batera utzi eta guri begira jarri ziren, mamu bat ikusi izan balute bezala, baliteke askorentzat okzidental bat ikusten zuten lehendabiziko aldia izatea.

Izan ere, houseboat-aren jabeak aipatu bezala, gaur egun ez da turista asko ikusten inguru horietan, eta hori oso gogorra da orain dela 20 urte diru iturri handiena turismoan zeukan herrialde batentzat, nahiz eta garai latzagoak igaro izan dituztela aitortu zigun. Bere esanetan, 1995-eko bahiketen ondoren 8 urte pasa omen zituen inongo atzerritarrik ikusi gabe, ezta bat ere. Hala ere, orain bi aste Srinagar granadekin eraso zutela ere aitortu zigun, beraz ez dakit gauzak diruditen bezai lasai ote dauden.

Gatazkei buruz ezin dezaket iritzirik eman. Badirudi orain Indiako gobernuak laguntza handiagoa eskaintzen diela Kashmir-go hiritarrei, eta azken hauentzat erlijioa garrantzitsua den arren, goseak pisu handiagoa du, beraz Indiako gobernuaren alde egiten hasi direla esango nuke. Hala ere, bazirudien bertako hiritarrek ez zutela rol konkreturik gatazka hartan, Pakistan eta Indiaren arteko zerbait zela soilik, eta Kashmiritarrak tartean zebiltzan pelele txotxongilo batzuk besterik ez.

Laburbilduz, bidai ikaragarria, edonori gomendatuko nioken esperientzia, eta esanak esan, beste edozein hiriburu eurupearretan baino segurtasun falta handiagorik sentitu ez nuen leku bat.

ME, MYSELF AND I: Kashmir

2009-10-29T03:15:00.001-07:00

Azkenean ezin izan genuen Jodhpur-era joan. Berriz ere bueltako trenerako tiketekin arazoak eduki genituen eta Delhin gelditu beharra izan genuen. zer egingo diogu ba... Ez zen beste munduko asteburua izan, balekoa esango nuke, larunbatean festa eta ezer gutxi gehiago.

Baina gure bidaiatzeko gogoak ez direnez bertan behera geratu oraindik, beste bi bidaientzako hegazkin bileteak erosi ditugu datozen asteetarako, bata Kashmir-era, eta beste Goa-ra.

Asteburu hontan, berriz ere, astelehena jai da. Norbaitek pentsatuko du hemen lan gutxi egiten dela, baina egia esan hemengo urria euskal herriko abendua bezalakoa da, hau da, ospakizun guztian pilatu egiten dira. Baina lasai, hemendik aurrera opor gutxi izango ditugu eta. Astelehen hontan Nanak-en urtebetetzea da, Sij-en lehendabiziko gurua izan zena.

Beraz, aspaldi bisitatu nahi nuen leku batetara joango gara, ni eta beste 4 lagun, Srinagar-era hain zuzen. Srinagar Kashmir-go hiriburua da udan (Jammu neguan), eta jakingo duzuen bezala musulman eta indiarren arteko gatazka ugariren eszenatoki izan da azken 20 urteotan. Zorionez, azken urteetan badirudi gauzak pixka bat baretu direla, eta ez direla lehen bezain beste atentatu eta tiroketa egoten, nahiz eta oraindik mundu osoko administrazioek bertara ez joatea gomendatu. Gainera Indiako lehen ministroa bertan omen dabil azken egunotan, beraz arrisku maila pixka bat igo egin den heinean, militarrez josirik egongo da. Datorren astean berriz hemen idazten badut, osorik itzuli naizen seinale.

Baina guztia ez da txarra Kashmir-en, guztiz kontrakoa esango nuke. Bertara bidaiatu dutenek munduko lekurik ederrenetakotzat jotzen dute, eta hainbat goitizenez deskribatu didate: "Asiako suitza", "Paradisua lurrean"... Gainera azafrana urrian loratzen denez, Srinagarren ikuspegirik ederrenetako batez gozatzeko parada izan dezakegu, mendi tontorrak elurturik egongo dira, eta Dal lakuan houseboat batean gaua egiteko aukera izango dugu, sikara batek alde batetik bestera garamatzan bitartean. Esperientzia paregabea zalantzarik gabe.

ME, MYSELF AND I: Happy Diwali!!

2009-10-22T01:32:00.000-07:00

Beste astebete igaro da eta oraindik lehenengo egunean bezala harritzen jarraitzen dut Indiarekin.

Joan den asteburuan Diwali ospatu zen hemen, guretzat gabonak eta urteberria litzatekena. Argien festibala ospatzen da eta kale eta etxe guztiak argiz betetzen dira egun hauetan, su artifizialak bota eta kartetan jolastu famili giroan. Argiek bere esanahia daukate, eta aurreko sarrera batean idatzitakoarekin du zerikusia.

Dirudienez, Ramak Ravana hil zuenean, Ayodhya hirira itzultzea erabaki zuen, eta bidea aurki zezan, hiritarrek guzti argiz betetzea erabaki zuten. Diwali egunean hain zuzen (joan den larunbatean), hirira iritsi zeneko eguna ospatzen da.

Gure partetik, oraindik oso hinduista bihurtu ez garenez, nahiz eta joan den ostiralean Puja bat egin ofizinan Lakshmi-ren omenez, Rishikeshera joan ginen ICEX-eko bekarioak eta ni. Rishikesh yogaren hiriburua da, Himalayaren magalean dago, eta Ganges ibaiak gurutzatzen dituen hiri sakratuetako bat da. 60. hamarkadan The Beatles taldea yoga egitera bertatik pasa eta gero, hippiez beteriko hiria da, txikia eta oso melankolikoa.

Ashram batean lo egin genuen 150 rupiaren (2€) truke. Ashram-ak zentru izpiritual moduko batzuk dira, goizero yoga ikastaroak eskeintzen dituena, eta alberge moduan funtzionatzen dutenak.

Hala, Diwaliko beste Puja bat ikustera gindoazela (oraindik ezin dut burutik hare krishnaren abestia kendu), Baba jaunarekin topo egin genuen Ganges ondoan, bere rasta eta "taparrabos"-arekin. Berekin hizketan hasi ginen eta bere bizimodua azaldu zigun, erritualak, Shiva miresten zuela... Eta bere Yoga estilo bereziaren erakusketa bat egin zigun. Ez dut gehiago hemen azalduko, zentsuragarria izan daitekeelako, baina ideia bat izan dezazuten, bere hankatartearekin dauka zerikusia. Guzti hau jasan ahal izateko noski, egunean 20 bat porro erretzen zituen.

Igandean rafting egitera joan ginen Gangesera. Himalaya ondoan dagoenez, oraindik ibai garbia da, eta bertako uretan tragoxka bat hartuz gero ez dago gaixotasun larriegirik harrapatzeko arriskurik.

Irudipena daukat sarrera hauen dentsitatea haundiegia dela, baina hainbeste gauza daude kontatzeko, hainbeste bizipen, ezin ditudala guztiak idatzi, eta parrafoetan pilatzen joaten zaizkit. Beste gauza asko daude kontatzeko: Urban Pind, Cafe & Kitchen-eko Jam sesioak, etxeko zerbitzariak, burokrazia, Banana lassiak, jainko eta jainkosak... Oraingoz idatzitakoarekin konformatu beharko zarete.

Argazkiak lortzen ditudanean eguneratuko dut sarrera hau.

Asteburu hontan....Jodhpur.

Edit 2009/10/26: Igo ditut argazkiak.

ME, MYSELF AND I: Albisuren bisita eta abar

2009-10-12T00:23:00.000-07:00

Ez da erraza hainbeste gauza bizi dituzunean blog bat eguneratzea. saiatuko naiz ahal dudan laburren azaltzen azken 10 egunetan gertatutakoa.

Hasteko Albisu eta Olaiaren bisita izan nuen Urriak 1ean. Albisu Shanghai-tik zetorren eta Olaia Bangaloretik, eta nik Indiako burokraziarekin borrokatu beharra neukan egun osoan zehar pisu berrira berehala sartu ahal izateko, beraz aireportuan elkartu ginen eta handik zuzenean nire pisu berrira.

Albisu aspaldi ikusi gabe neukan, eta farra bat botatzeko gogoarekin geratu nintzen arren ez ginen geratu ere egin zubi osoan (ostiralean Gandhiren urtebetetzea zen). Delhi ikusi genuen, Humayoun-en hilobia, Connaught Place... Gustora. Gauean Old Delhiko Karim's-en afaldu genuen eta etxera.

Hurrengo egunean Varanasira joateko asmoa geneukan, baina astelehenean lanera iristeko arazoak zirela eta (bai Olaiak eta bai nik), eta treneko tiketak konfirmatu gabe zeudenez, plana aldatzea adostu genuen, eta Agra-ra joan ginen taxian Taj Mahal-a ikustera. Egun osoa igaro genuen taxian, baina pena merezi izan zuen. Ikusi beharreko zerbait da Indiara zatozenean, eta egia esan, ikusgarria da bertatik ikustea. Hain zuria, hain ederra...

Igandean berriz sakabanatu ginen. Albisu Rajasthan aldera joan zen, eta Olaia Bangalorera. Nik berriz aste luzea neukan aurretik, berriz ere Indiar burokrazia. Baina, bueno, orain etorkin legala naizela esan dezaket.

Expatriatuak ere ezagutu ditut honezkero, eta ostegunero Urban Pind izeneko club batean biltzen gara, 750 rupia ordaindu eta nahi bezain beste edan zenezake. Asteburu hau horrela joan da, expatriatu gehiago ezagutu, sozializatu...

Larunbatean lagun batzuei laguntzera joan nintzen pisu bila. Beste lagun batek esan zigunez, Sij (guk pitufo deitzen diegu) familia bat ba omen zen pisuak alokatzen zituena, eta beraiengana joan ginen. Iritsi ginenean festa batean zeudela ohartu ginen, atea jo eta barruraino sartu gintuzten, alabak 11 urte betetzen zituela eta, printzesa jantzi batekin azaldu zitzaigun, eta guztiek sekulako harrera egin ziguten, haurren lagunek, familia osoak... Jaten eman ziguten (Non-veg), baita edana ere (alkoholik gabea), eta hizketaldi luze bat izan genuen aitonarekin beraien erlijioari buruz eta beste hainbat gauzei buruz. Esperientzia polita.

Atzo, igandea, espainiako enbajadoreak (hau ere euskaduna) etiketako festa bat prestatu zuen bere etxean, eta hara joan ginen trajeaturik, "Día de la hispanidad" ospatzera (Ay, Ibon, quien te ha visto y quien te ve!). Oso festa interesgarria egia esan. Lehenik flamenco kontzertu bat, Farruco, Farruquitoren anaiaren eskutik, eta ondoren jardinean festa. Janari ona, ardo ona, eta jende oso interesgarria ezagutzeko aukera izan genuen. Aspaldi ez naiz etxera horrenbeste aurkezpen txartelen itzuli.

Orain datorren asteburukoa prestatzen hasi beharko gara. Datorren astelehena ere jai da hemen, Diwali, indiarren urte amaiera. Delhi eta India osoan ospakizun handiak izango direla esan didate. Ikusiko dugu.

ME, MYSELF AND I: Rama

2009-09-29T04:42:00.000-07:00

Bada garaia Indiari buruz hitzegitekoa.

Egia esan astebete daramat hemen eta dagoeneko etxean bezala sentitzen hasi naiz. Sarrera hau lehenago idaztea gustatuko litzaidake, baina ez da posible izan. Ordenagailu aurrean jartzen nintzen bakoitzean idazteko 5000 gai etortzen zitzaizkidan burura (trafikoa, behiak, jendea, ofizina, etxea, janaria, pobrezia, beroa, rickshaw-ak...) eta ezin nituen guztiak idatzi. Beraz, gauza bat egingo dut, hasierako inpresio horiek alde batera utzi eta egunerokoan murgilduko naiz. Badaukat denbora bestelako guztiaz hitzegiteko.

Has gaitezen beraz joan den asteburuari buruz hizketan. Azken 10 egunak Durga jainkosaren omeneko festez josirik egon dira, eta atzo astelehena azken eguna zen, Ramak Ravana garaitu zueneko eguna. Historia polita da, baina ez dut orain idatziko, sarreraren bukaeran idatziko dut eta irakurri nahi duenak irakurri dezala.

Gauza da astelehena jai zela eta beraz 3 eguneko asteburua. Oraindik ez ditudanez indiarrak besterik ezagutzen hemen, leku ezberdinetara eraman naute 3 egunetan.

Larunbatean Hiteshekin bildu nintzen, eta Delhiko zentrura joan ginen, lehenik taxian eta ondoren metroan (Oasis bat Delhi erdian). India Gate, Connaught Place eta Palika Bazaar ezagutu nituen. Azken hontan pare bat erosketa egiteko parada ere izan nuen, eta 8€ tristeren truke 2 alkandora eta Ipod-arentzako kable bat erosi nuen.

Egun berezia zen larunbata, cricket partidu garrantzitsu bat zegoen jokoan hego afrikan, India VS Pakistan. 7 orduko partidua, eta ia ia osorik ikusi nuen, goizeko ordubiak arte. Egia esan, kirol nahiko interesgarria da cricket-a behin bere funtzionamendua ulertutakoan.

Igandean Utpalen txanda zen. Loto tenplura sartzen saiatu ginen, baina itxita zegoen, eta tenplu hinduista bat erakustera eraman ninduen. Bizitzan izan dudan esperientziarik antihigienikoena baina era berean zoragarria. Kale estu batzuetan zehar eraman ninduen, zapatak eta galtzerdiak erantzi eta zikin artean eta ehundaka jenderen bultzaden artean tenplu barrura sartu ginen. Hura zen jendetza! Denak abesten, errezuka, bultzaka... Egun berezia omen zen eta Durga jainkosari erregaloak eramaten zizkieten. Ikaragarria.

Gero mall batetara joan ginen. Ikaragarria da Indian nola joan zaitezkeen txirotasun gordinetik paradisu guztiz kapitalista batetara 100 metrotan. Bertan afaldu eta etxera. Aipatu beharra daukat, nahiko txokantea baitzen, haur batek ia kilometro oso batean zehar jarraitu ninduela eskean, goxoki batzuk eman nizkion eta pozik joan zen. Baina umeak eske etortzearen exagerazio bat da hemen, eta ezin diezu guztiei eman, eta hare gutxiago dirua (Inoiz ez dute beraientzako gordetzen).

Astelehenean Atulyarekin irten nintzen. Berriz ere loto tenpluan sartzen saiatu ginen. Berriz itxita. Beraz Qutab Minar ikustera joan ginen. Hau ere izugarria. Arratsaldea bertan pasa eta etxera.

Harriturik utzi ninduen tipo batek, berarekin argazkia atera ote nezakeen galdetu zidanean. Dirudienez, herrixketako jendea ez omen dago jende zuria ikustera ohitua.

Norbaitek galdetuko du ea zergatik ez dudan juergarik egin. Ba erantzun erraza dauka. Ezagutzen ditudan guztiak indiarrak dira, eta indiarrak ez dira oso festazaleak.

Orain beste 3 eguneko lana daukagu aurrean, eta ostegunean Albisu etorriko da bisitan, apartamentu berrira joan, eta hurrengo egunean Varanasirako bidea hartuko dugu. Ea hura nolakoa den.

RAMAREN GARAIPENA

Rama erregea, hinduismoaren pertsonaia handienetako bat da, Vishnu jainkoaren zazpigarren reenkarnazioa. Ramayana, liburu sakratua, bere bizipenen bilduma bat da.

Istorio batek dio, Rama 14 urteko exilioan bizi zela, Sitarekin ezkondu zela. Kontua da, Ravana, rakshasas deabruen erregea, bere emazte berriaz maitemindu zela, eta bera eskuratzeko edozer egiteko prest zegoela.

Hala, eskale moduan mozorrotu zen, eta Sitarengana joan zen diru eske. Ravanak, Sita dirua ematera zihoan momentuan, eskumuturretik heldu eta hegan eraman zuen.

Ramak hitz eman zuen Ravana hil eta bere emaztea berreskuratuko zuela, eta 10 egunen barruan bere helburua lortu zuen.

Hamargarren egun hontan hain zuzen, Delhin Ravanaren hiru deabruren irudi erraldoiak erretzen dira, garaipen hura ospatzeko. Tamalez ezin izan nuen momentu hori ikusi, jendez betetzen omen delako, eta estanpidak eta horrelakoak gertatu ohi direlako.

ME, MYSELF AND I: La odisea belga

2009-09-22T04:32:00.000-07:00

Como ya indiqué en un post anterior, este post lo escribiré en castellano para que Carlos pueda leerlo.

Ya ha comenzado mi aventura en la India, y en estos momentos me encuentro escribiendo estas líneas desde las oficinas de Mondragon en Delhi. Son muchas las experiencias que he vivido en estos dos días, por lo que he decidido separarlos en dos posts. En este primero relataré mi odisea belga.

Como ya expliqué anteriormente, mi intención era pasar un día en Bruselas antes de partir hacia Delhi, y así poder tomar unas cervecitas con Carlos. Bueno, llegué a Bruselas, tome el tren, cogí el albergue y me junté con Carlos en centro de Grand Place. Y mira que casualidad, se celebraba el día de la movilidad, por lo que Bruselas estaba abarrotada de gente y con un ambiente increible.

Despues de tomarnos unas patatas con mayonesa y una salchica, y ver los puntos de rigor del centro de Bruselas, nos fuimos al Delirium Cafe (thanks Aranzegi), un bar con una selección de 2004 cervezas de todo el mundo, y donde la cosa se alargo un poco y terminamos vaciando unas 5-6 jarras de cerveza. Hablamos de todo, de Aalborg, de política, de literatura (Sí, literatura!), viajes, la vida en general... La verdad es que estuvo bien, incluso llegamos a socializar con algunos españoles que se sentaron al lado nuestro. En resumen, un buen día.

Los problemas vinieron la mañana siguiente, cuando me tocaba coger el avión a las 10 de la mañana. Me desperte, me duche, desayune, y fuí a la estación a por el tren, donde, torpe de mi (dicese torpe del resacoso medio-dormido de turno), me monte en el tren equivocado.

Allí aparecí, en medio de la nada, en una especie de parking de trenes y yo solo. Menos mal que fué entonces cuando apareció una pica que me dijo que tenía que ir andando con ella (por las vías del tren) hasta la siguiente estación, coger otro tren, y luego volver.

Llegamos a la siguiente estación, y el tren debía aparecer en 5 minutos. Pasaron los 5 minutos, 10 minutos, 15 minutos, y el tren no aparecía. Para entonces sabía que no llegaba al aeropuerto a tiempo, por lo que la pica (se porto muy bien la verdad) llamo a información y me consiguió el teléfono de los taxis.

Mientras yo llamaba al taxi, llegó el tren y la pica se fué en el. Para mi sorpresa, los taxistas no estaban dispuestos a venir a recogerme, por que al parecer, ellos solo trabajan DESDE el aeropuerto. Les ofrecí el doble de dinero, pero nada.

Pregunté a una señora de allí donde podría conseguir un taxi, pero no supo contestarme, y fue ahí cuando ya me desesperé del todo y me puse delante del primer coche que pasaba (Un negro con traje de colorines). Le dije que estaba desesperado y que le pagaría 20€ si me llevaba al aeropuerto (Que estaba a 2 kilometros, pero yo no sabía donde), dudó un momento, pero al final accedió.

Y pensaba que ahí terminaría mi aventura. Nada más lejos de la realidad.

Llegué al aeropuerto una hora antes de mi vuelo, y fuí a la consigna a por mis maletas. Estaba abierta.

Pregunté a un señor que andaba por ahí que como era eso, y me dijo que se los llevaban a una habitación al cabo de un tiempo, que tenía que llamar a un teléfono. Llamé y me dijeron que estaban en la otra punta del aeropuerto y que tardarían como 10 minutos en llegar. Casi lo mato.

El caso es que llegó, cogí mis maletas, y corrí lo más rápido que pude hacia la ventanilla de facturación. Llegué justo cuando estaban recogiendo y me dejaron facturar. El problema es que pesaron también mi equipaje de mano, y pesaba 10 Kg más de lo debido, pero que me cobrarían solo 5. Para entonces ya me daba igual, y le pregunte cuanto sería. 45€ me dijo.

Fuí a la ventanilla de pagos, me disponía a sacar mi billete de 50€, cuando me dijo que eran 225€!!! Le pregunté que como podía ser eso, que me había dicho el de facturación que serían 45€. Me contestó que sí, que eran 45€, pero 45€ por kilo. Saqué la tarjeta y pagué.

Monté en el avión y llegué a Delhi.
.
.
.
.
.
.
Esto paso en Europa.

ME, MYSELF AND I: Guztia prest!

2009-09-15T02:09:00.000-07:00

Azkenean, atzerapen txikiren batekin lortu dut guztia loturik edukitzea!

Visatua eta bizilekua joan den astean lotzea lortu nuen, baina hegaldien asuntoa uste bainoi konplikatuagoa suertatu da. Gauzak gauza, igandean 14:00ak aldera Bruselasera abiatuko naiz, bertan gaua egiteko asmoz. Carlosekin (Aalborgeko lagun bat) juntatzeko asmoa daukat, beraz garagardo artean egingo dugu arratsaldea.

Hurrengo goizean, 10:00etan beste hegaldi bat hartuko dut, azken hau Delhira zuzen doana, eta nork daki han zer izango dugun zain. Ai ama! Hortik aurrerakoa oraindik ikusteko dago.

ME, MYSELF AND I: News

2009-09-10T01:46:00.000-07:00

Bai, badakit aspaldian ez dudala bloga eguneratu. Ez daukat aitzakiarik.

Azkenekoz bloga eguneratu nuenean San Fermin eguna zen, eta geroztik hamaika pasadizo bizi izan ditugu. Uztaila ohiko moduan joan zen, festaz festa, eta proiektuan lanean ibilitako neuronekin lanean jartzeko balio izan zidan, nekatuenak hil, eta besteak deskantsatzeko.

Oporrei dagokienez, beste behin hilabete etxetik kanpo egiteko aukera izan genuen, Oropesan lehenik, Maltan gero, berriz ere Oropesan amaitzeko.

Eta hemen dator zatirik garrantzitsuena. Dirudienez, "COWS"-en arrakastak Prantxixkarengan eragin handia izan zuen, eta prentsa arroxak behin eta berriro jarraitu du, psikosi puntu batetara iritsi arte. Hori dela eta, erretiro izpiritual bat hartzeko erabakia hartu du. Helburua, New Delhi. Ezaguna da Indian behiek gozatzen duten estatus berezia (sakratuak dira), eta datozen hilabeteetan "COWS"-eko lan talde osoa bertara joango da atal berriak ernaltzeko asmoz.

Oraingoz besterik ez. Visatua eta Bizilekua dagoeneko hartuak dauzkagu, Guest House moduko bat omen da etxea, gosari eta afari indiarrak barne. Esperantza daukat sukaldean aritzeko baimena izatea, ez nituzke 7 hilabeteak beherakoarekin igaro nahi.

ME, MYSELF AND I: Memoria 100%

2009-07-07T01:02:00.000-07:00

Azken asteetan blog hau baztertu xamarra izan dut bai, baina baneukan pisuzko arrazoirik. Atzo entregatu nuen azkenean, azken egunetan hainbeste burukomin eman dizkidan memoria.

Hamabost egun barru daukadan defentsa preparatzen hasi beharko dut orain. Bitartean, datorren ostiraleko San Ferminetarako kontzientziatzen hasi gatezke.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Tiananmen

2009-06-04T03:47:00.000-07:00

Atzo 20 urte bete ziren Tiananmengo sarraskia gertatu zenetik, eta Txinako gobernuaren zentsura politikak berean dirau, ezer gertatu izan ez balitz bezala. Albisu da zentsura hori pairatzen dutenetako bat.

Hala ere, atzo telebistan entzundakoaren ondoren, orain dela urte batzuk irakurritako berri bat etorri zitzaidan burura. Gauza da, zentsura politika honen ondorioz, Google berak ere aldaketa batzuk burutu behar izan zituela bere irudiak filtratzeko.

Hala, Tiananmen hitza jartzea besterik ez dago Txina eta Espainiako Google bertsioetan, emaitzak guztiz ezberdinak direla ikusteko.

Lotsagarria.

FREAKY FESTA: Tales of Monkey Island

2009-06-02T01:03:00.000-07:00

Gaur bertan jaso dut berria! LucasArtsek azkenean Monkey Islanden atal berri bat kaleratuko omen du Uztailak 7an. "Tales of Monkey Island" izango omen du izena, eta WII eta PC-rako egongo omen da eskuragai. Saga honen bostgarren atala izango da, eta irakurri dudanez, 5 zatitan kaleratuko omen dute, arrazoiak garbi daude, €$€$€$. Gure haurtzaroan aztarna utzi zigunontzat berri onak dira dudarik gabe.

Eta ez da guztia hor amaitzen. Lehenengo atalaren bertsio remasterizatu bat ere kaleratuko omen dute. Hala ere, honek ez dit aparteko ilusiorik sortzen. Guybrush pixelatu hark eta midi soinuek bere xarma daukate nolabait ere.

ME, MYSELF AND I: Ekaina

2009-06-01T06:41:00.000-07:00

Danimarkara eginiko ihesaldiaren ondoren ez nuen aparteko astebururik espero, baina Bergarako eta Beasaingo jaiak zirela kontuan izanik, gorputzak festarako gogoa zeukala esaten zidan.

Hala ere, futbol txapelketa bat zela eta, ezin izan genuen bi herri horietako batera ere joan... no comment. Esan bezala, baleko asteburua.

Onena atzo iritsi zen. Neil Young-en kontzertua. 64€ ordaindu eta gero sekulako kontzertua espero genuen, eta 60 ta piko urteko agure hark ez zituen gure itxaropenak bete gabe utzi. Uranga, Ander, Alain eta Leirerekin Donostian pasa genuen arratsaldea, pintxo batzuk jan, eta gero zuzenean kontzertura. Esan bezala, asteburuko onena.

Hemen bideo bat. Barkatu kalitate txarra.

Eta musika pixka bat:

ME, MYSELF AND I: Hariak

2009-05-28T14:49:00.000-07:00

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Ezkerti satanikoak

2009-05-18T03:43:00.001-07:00

Berriz ere "La aldea irreductible"-ren eskutik. Zein itsu bizi izan garen gaur arte.

ME, MYSELF AND I: Vodafone

2009-05-14T04:01:00.001-07:00

Dagoeneko ez du inor harrituko esango dudanak, baina azken hilabeteetan hiru SMS inguru iristen zaizkit astean Vodafonen publizitatearekin, eta erre egin naiz.

"Atención al cliente" delako zerbitzura deitzea bururatu zait, eta publizitate gehiago ez bidaltzea eskatu. Lehenik Vodafonen web orrira joan naiz telefono zenbakiaren bila, eta pare bat (edo hamar) buelta eman eta gero, lortu dut. 123 (zaila noski).

Lehenengo deia egin dut beraz:

-Bienvenido al servicio de atención al cliente de Vodafone. Le redirigiremos al servicio de atención para empresas.
-Zer?
-Bienvenido al servicio de atención para empresas.
.
.
.
"click"

Zerbait gaizki joan da, berriz deitu dut:

-Bienvenido al servicio de atención al cliente de Vodafone. Si el quiere hacer la consulta respecto al teléfono desde el que llama, diga continuar. De lo contrario, marque el número.
-Continuar
.
.
.
Continuar
-Disculpe no le he entendido.
-Continuar!
.
.
.
CONTINUAR!!!!!
.
.
.
"click"

Beste bi saiakera egin ditut estrategia berarekin. Ados, ezin badut nire mugikorretik deitu, beste telefono batetik deituko dut. Berriz web orrira joan eta beste telefonoaren bila jarri naiz. 607123000

-Bienvenido al servicio de atención al cliente de Vodafone. Marque el número Vodafone sobre el que quiere hacer la consulta.
-6******** (Itxuraz, gauza ondo zijoan)
-El número que ha introducido es: 6********. Si es correcto diga continuar (Berriz?). De lo contrario diga cancelar.
-Continuar
.
.
.
CONTINUAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
.
.
.
"click"

Lotsagarria. Agian errezena ahaztea izango da, eta iristen diren SMS hoiek beti bezala ezabatzen jarraitzea.

THE WORLD TODAY: 25 urte eta gero...

2009-05-13T07:01:00.000-07:00

Errealzale garenontzat mingarri izan daitekeen arren, gaur egun istorikoa da Athletic-entzat. 25 urte eta gero, errege kopako final bat, aurten Valentzian, txuri-gorriz jantziko da. Gipuzkoarrak klase handiko gizasemeak garela frogatu asmoz, zorterik onena opa diet, Athletic bera baino gehiago gorroto dudan Bartzelonaren aurka.

Errealak eta Errealzaleok badaukagu zer ikasia Bilboko eta Bizkaikoengandik, eta ez zaio inorri niri bezain gogorra egingo, sekula ikusi dudan afiziorik onena duela onartzea. Bilbon lan egiten dugunak gara horren lekuko. Azken egunetan Bizkaiko hiriburuko kaleetan, dendetan, tabernetan ikusitako giroa antiAthletic amorratuena ere baretuko luke.

Nik, inbidia edukitzekotan, nahiago dut inbidia sanoa izan.

P.D. Athletic-ek irabaziz gero... "Ez noa lanera, ez noa lanera..."

Bestalde, maiatzaren 31n Neil Young-ek belodromoan joko du. 60€... Uff!

ME, MYSELF AND I: Legazpiko festak 2009

2009-05-07T07:00:00.001-07:00

Albisu bezalako expatriatuentzat erreportaia.

Urtero bertaratzen garenontzat ez da aparteko berririk izan, jende asko (beste urte batzuetan baino gehiago agian), juerga gehiegi eta "cotilleo" gutxi. Hala ere, aparteko asteburua izan dela garbi dago.

Azpimarratzekoa bazkari herrikoiaren eguna, urtero bezala neurri gabe jan genuen, koadrilakoek hautaturiko menu ezin sinpleagoarekin (Entsalada, solomoa piperrekin, sorbetea eta piña), eta bezperako iltzea ateratzeko asmoz, kafe bat, hutsa ta doblia (gaur ez dut ametsik egin nahi, nahi, nahi, nahi). Eta ez genuen ametsik egin.

Trasteak fregatzea Ibonen kontu (Ez horretagik!).

Etapak frontoian jarraitu zuen. Tarteka ez nekien herriko pilota txapelketaren finalean nengoen edo eskuz-binakakoarenean. Jendetza! Giro paregabea! Guztiak ohiuka! "Celedon, se ha hecho una casa nueva!" (Galdos aterki bat eskuan zuela eta frontoi guztia berari begira), "Rufino andas fino! Rufino andas fino!"...Eta Rufinok irabazi.

Atsaldean gizon-proba. Joan den asteko apustuan aurreikusi bezala Zumarragako taldea irten zen txapeldun. Hala ere, kanpaikada Legazpik eman zuen, beraien bigarren postuarekin. Baina dirudienez joan den astetik hori bazekien jendeak, hemen lazkaoko jaietan harturiko argazki bat.

Gero egunak gauari eman zion lekukoa, eta hortik aurrerako ez zen beste edozein urteetakoaren oso ezberdina izan.

Datorren urtean ere bertan ikusiko ote gara?

FREAKY FESTA: 2009ko Apirilak 30, 18:00, Trafalgar Square

2009-05-04T03:06:00.000-07:00

"La aldea irreductible" bitartez honako video honekin egin dut topo. Video polit eta interesgarria iruditu zait, eta bere esloganak dioen bezala "life is for sharing" denez, hementxe konpartitzea aproposena zela iruditu zait.

Multinazional baten kanpaina bat da, bai, eta? Ideia polita da. Ez gaitezen hain puristak izan. Adi 48. segunduan azaltzen den umeari.

T-Mobile SING-FULL SONG 大合唱 Hey Jude from lin on Vimeo.

ME, MYSELF AND I: Atzeraelikadura

2009-04-24T01:32:00.000-07:00

Urteak ozta ozta 4 hilabete bete ditu dagoeneko, eta Legazpiko jaien atarian orain artekoaren atzeraelikadura (feedback) txiki bat egiteko garaia dela iruditzen zait. Horretarako urtea hasi zenean proposaturiko helburuak zein puntutaraino bete diren ikusi nahiko nuke.

Atzerrian lana aurkitu: Oraindik lanean gabiltza, ez dakit krisiaren erruz den, baina uste baino jende gehiago dago atzerriratzeko prest.
Juerga gutxiago bota: Ez goaz bide onetik.
Snowboard tabla bat erosi eta asko eskiatu: Snowboard tabla erosi nuen, eta sekula baino gehiago eskiatu dut aurten. Lastima denboraldiak agur esan digula, baina oraindik ere maiatzean tabla bizkarrean hartu eta mendian gora egiteko intentzioa daukat.
Bidaiatu: Aste santuko bidaia azkenean bertan behera gelditu zen elurteen "erruz". Danimarkara maiatzaren 20an abiatuko gara sei egunetarako, eta udakoa berriz oraindik finkatzeko dago. Idei erakargarririk bada tartean, baina ez dakit zenbat jende dagoen hortarako prest.
Bloga eguneratzen jarraitu: Ez dut hain gaizki egin ezta?

Hemendik beste lau hilabetera beste atzeraelikadura (feedback) bat egingo dut. Ea Lehenengo bi puntuak serioago hartzen ditudan. Momentuz bi asteburu gogor datozkigu (Lazkao eta Legazpi), eta bigarren puntuak itxaron egin beharko du.

ME, MYSELF AND I: Martxoan Bertsoko berri

2009-04-15T01:28:00.000-07:00

Aurreko sarrera batean aipatu bezala, orain dela aste batzuk Martxoan Bertsoako txapelketa izan zen Legazpin. Emaitzak ez ziren guk espero bezalakoak izan, baina giro politean joan zen saioa. Hala ere, gure agurra ikusteko modukoa izan zen, baina tamalez "arazo tekniko" batzuk medio, ezin izan zen dokumentu grafikorik gorde.

Norbaitek esan zidan ba omen zela beste bideokamera bat bertso saio hura grabatzen, eta bideoa lortu arte ez nuen hemen komentatzerik nahi. Baina ez dut bideoa eskuratzerik izan, eta argazki honekin konformatu beharko duzue.

Agurra Metallicaren "Enter Sandman" doinuarekin egin genuen. Makarrada txiki bat, baina hasiera batean espero genuena baino politagoa irten zen. Hona hemen erabilitako musika:

Joan den urteko agurraren kasuan ere, argi faltaren arazo teknikoa tartean, bideoa ez zen oso garbi ikusten, baina gutxienez entzun, ongi entzuten zen.

ME, MYSELF AND I: Aste Santu gastronomikoa

2009-04-14T02:43:00.001-07:00

Euskaldunak jatun onak garela esan izan da beti, eta gure izen onari ohore eginez, eta aste santuan kristau on garenok egin beharreko baraua kontuan izanik, Jacako gourmet goren bihurtu gara azken bost egun hauetan.

Hona hemen egunez egun egindako afarien laburpena:

Asteazkena 8: Jacara iritsi bezain azkar, ohitura den bezala, "Pilgrim" tabernan afari pasada bat, handia, girotua eta prezio onekoa. Eskaintza zabala duten arren, gehienek plater konbinatuak eskatzen dituzte bertan. Nire aukera: Eskalopea, patata frijitu, piper gorri, frito eta ensaladilla rusarekin.

Osteguna 9: Etxetik kanpo afaltzera behartu nindutenez, "Babelia" jatetxe famatua ezagutzera eraman ninduten. Bi pisuko taberna, entsalada karta zerrendaezinarekin. Plater landuak dira gehienak, eta prezioz ondo xamar, baina ez egunero joateko modukoa. Nire aukera: Bentreska entsalada eta oporto saltsan bustitako solomilloa.

Ostirala 10: Jacako beste klasiko bat, tapeoa. Jacan leku asko daude praktika hau aurrera eraman ahal izateko:

"Gorbea": Jacako taberna mitikoena agian. Donostiako alde zaharrekoekin parekatuko nituzkeen pintxoak zerbitzen dituzte. Taberna leporaino egoten da beti, eta prezioak... Donostiakoen pare.
"Campanilla": Esaldi famatu batek dio, "Patata y caña, lo mejor de España", eta taberna honek ohore egiten dio esaldi honi. Patata erdibituak zerbitzen dituzte, baratxuri eta perexilez eginiko saltsan bustiak. Famatuenetako bat izan arren, ez da nire gogokoena, erruduna? hurrengo taberna.
"Tapa Tapa": Santes-ek ongi batailatu bezala, "Bar Manolo" izan zitekeen lasai asko. Espainiako taberna tipikoa, kutrea, baina tapa goxo eta merkeekin. "Campanilla"-ko patatak bezalakoak zerbitzen dituzte, baina osorik izan beharrean zati txikietan mozturik. Nire ustez, askoz hobeak. Aipatzekoak ere bertan daztatu daitezkeen tostadak. Esan beharra dago baita ere San Miguel botilak 1,10€ balio dituela bertan.
"La tasca de Ana": Nire gogokoena, baina tamalez beste askorena ere bai. Ikaragarrizko tapak dituzte eta prezio onean. Aipatzekoa "Huevos estrellados con bacon" eta berenjena tostada. Txarrena da oso lokal txikia dutenez, hau ere leporaino egon ohi dela, eta oso gutxitan izaten da eroso sartzeko aukerarik.

Larunbata 11: Zabaletaren urtebetetzeak ziren, eta ospatzeko ezagutzen ez nuen "La Cadiera" jatetxera joan ginen. Jatetxe honek blog honetako lerro batzuk merezi ditu. Jacako janari tipikoa jan daiteke bertan. Atentzioa deitu zidan karta bi hizkuntzetan zegoela ikusteak, Gaztelera eta Aragoiera (Fabla). Kaleen izenak aragoieraz aurkitzea ez da hain arraroa, baina karta aragoieraz ikusten nuen lehen aldia zen, eta nik espero nuenaren bestaldera, ezberdintasun nabarmenak daude bi hizkuntzen arten.

Hasteko, guztiok pikatzeko "entrante" batzuk. Migas, Migas con chorizo, Entsalada, Iberikoak pantumakarekin... Eta bigarrenerako idi txuleta. Xamur-xamurra, legorretako sagardotegikoa baino gehiago. Gordinik eta zatituta ateratzen zituzten mahai gainera, eta ondoan bero bero zegoen harri bat jartzen zuten. Bertan, norberak jan nahi zuen txuleta zatia jartzen zuen, eta bere puntuan zegoenean, platerera.

Postrearen aurretik, gaita saio txiki bat eman ziguten, eta gero natillak. Etxean eginiko patxarana jatetxearen kontura izan zen. Jatetxe benetan gomendagarria, baina ez oso merkea.

Igandea 12: Gurasoek "Meson Serrablo"-ra gonbidatu ninduten. Beste jatetxe tipiko bat, bertako janari tipikoarekin. Harrizko eraikuntza batean eta giro lasaiean. Nire aukera: Pistoa, arraultza frijitu eta arrozezko flanarekin, eta bigarrenerako orein gisatua. Beste jatetxe gomendagarri bat, eta aurrekoa baino pixka bat merkeagoa.

P.D. Urte osoan izan ez dugun bezalako elurra. 50zm erori berri.

FREAKY FESTA: Datorren ETB

2009-03-30T05:15:00.000-07:00

Azkeneko hauteskundeen emaitzaren ondoren harturiko zurrumurru polemikoenetakoa izan da ETBko eguradiaren mapetatik nafarroa baztertzearena.

Zabaldu.com-en bitartez, Morkots-en blogean honakoa aurkitu dut:

FREAKY FESTA: Planet 51

2009-03-26T09:24:00.000-07:00

Itxura oneko pelikula espainola azkenean. Joe Stillman-ek idatzitako gidoia daukan arren Ilion Animation Studios enpresa espainiarraren eskutik dator.

40 milioi euroko aurrekontua izan du eta egia esan emaitza txukun xamarra atera dela iruditzen zait. Pelikula osoa ikusi arte itxaron beharko da ordea.

PLANET 51 TRAILER from Daniel Arnal Lacalle on Vimeo.

Web ofiziala: http://www.sonypictures.com/movies/planet51/

ME, MYSELF AND I: Mens sana in corpore sano

2009-03-23T14:49:00.000-07:00

Zubi sanoa izan da hau. Mens sana in corpore sano. Eta hasteko, nola ez, otordu paregabea Iruñean.

COWS: 5.atala: Kutxa

2009-03-18T05:58:00.001-07:00

Braulio burumakur esnatzen zen egunero. Prantxixka emakume harengana eraman zuenetik ez zuen lo handiegirik egiten, kezkek barrena jaten zioten, eta eguna zonbi baten moduan igaroten zuen, ukuilutik sukaldera eta sukaldetik logelara. Ostiralero Rominarekin izaten zuen zitak ere ez zuen lehengo eragin bera izaten, biboteak min egiten zion, eta lastotegira joan eta Prantxixka han ez ikusteak negargura sortzen zion.

Igande hartan, irratiko albistegia entzuten ari zela, eklipse bat zetorrela esan zuten. Prantxixka halako egun batean jaio zela ezin ahaztu eta malko bat ixuri zuen Brauliok. Horregatik, Prantxixkaren omenez, etxeko krianzarik onena ireki eta lehiotik begira jardungo zuen arratsalde osoa, eklipsea noiz agertuko zain.

Arratsaldeko seirak ziren, eta honezkero Viña Emiliano botila erdi edana zeukan eguna iluntzen hasi zenean. Baserria iluntasun beltz batean sakondu zen ilargia eguzkiaren parean jarri zen momentuan. Bapatean, tinbre hots bat entzun zuen Brauliok.

Eskopeta hartuta, ateruntz hurbildu zen, bidean pareta batetik besterako zigzag-ak eginez. Goiko zerraila ireki, behekoa ere bai, eta atea zabaldu zuen. Kutxa bat besterik ez zuen aurkitu lurrean, ez zegoen inorren arrastorik, ez zen inolako hotsik entzuten.

Kutxa ireki bezain laister erori zitzaion lurrera Brauliori, Viña Emilianoren eragina belaunetaraino jaitsi zitzaion momentu hartan. Prantxixkaren isats odoleztatua zen, eta bere aldamenean eskutitza.

FREAKY FESTA: Bilbo, ¡con dos cojones!

2009-03-10T01:26:00.000-07:00

-Oye Patxi! Habrá que organizar alguna salidilla a esquiar, ¿no?
-Pues ya va siendo hora.
-Me han dicho que Luz está bien.
-¿Luz? ¿Qué mariconada es esa? Quita, quita, que ya lo organizo yo.

COWS: 4.atala: Ihes

2009-03-06T01:57:00.000-08:00

12:32 a.m.

Prantxixkak eta Koxmek beraien eskuetan zeukaten askatasunerako giltza, ez ziren gehiago beraien zeldara itzuliko, ez zituzten gehiago horrelako amesgaiztorik izango. Koxmek, ihesaldiko zaurien erruz geratzen zitzaizkion indar gutxiekin, Prantxixkaren oheari bultza egin eta atea erraldoi hura zabaltzea lortu zuen.

Ezin zuten ikusten ari zirena sinetsi.

.
.
.
.
.
.
.

12:04 a.m.

Seigarren eguna zen Prantxixkarentzat zelda hartan, Koxme ez zen hasiera batean zirudien bezain hiztuna, eta orduak luze egiten ziren argirik apenas sartzen zen gela hartan. Oraindik ez zekien non eta zergatik zegoen bera zelda hartan. Zer egin ote zion Brauliori halakorik merezi izateko? Ikaraz beterik, behin eta berriz etortzen zitzaizkion burura Koxmek ezagutu zuen egunean esandako hitzak.

-Muuuu, muu (Ohitu? Zertara?)
-Muuu muuuuuu muuuuuuuu (More doktorearen experimentuetara)
-Muuuuuuu muuuu (More doktorea? Baina, non gaude?)
-Muu muuuuu (Ez dakit)
-Muuuuuuu mu muuuuuuuuu (Minik egingo al didate?)
-Muuuu (Inoiz jasan ez duzun bezalako mina)

Geroztik Koxmek ez zion hitzik zuzendu, gelako izkina batean eseri eta lehiotik begira jartzen zen, garai ederragoak oroitzen.

Prantxixka gela hartan sartu zuten gizonen berririk ez zuen gehiago izan. Janaria, egunean hirutan hurbiltzen zen gizon zakar batek ekartzen zien, lastoz beteriko Eroskiko plastikozko boltsa bat eta ur mangerakada bat.

Seigarren egun hartan, Prantxixka bere pentsamenduetan murgildurik zegoela, norbaitek ateko zerrailari eragin zion. Lehenengo egunean ikusi zuen neska zen, aurpegi goibeleko bi gizonekin eta gurpildun ohe batekin zetorren.

Prantxixka ohera igo zutenean garraxika hasi zen, ez zuen More doktorearen experimentuetan parte hartzerik nahi. Koxmeri oihu egiten zion erreguka, baina betiko izkina hartan jarraitzen zuen, lehiotik begira, ezer gertatzen ariko ez balitz bezala. Atea zeharkatu zuten, eta Prantxixkak amore eman zuen, bere buru astun harekin ez zeukan ezer egiterik, More doktorearen morroi izatera derrigortua zegoen.

Halako batean, gelako atea isten hasi zen momentu berean, Koxme azaldu zen korrika batean. Ohearen parean salto egin, eta burukada batez gizonetako bat konorterik gabe utzi zuen. Ez zituen zezen izandako garaiko trikimailak ahaztu. Ohea iskileretan behera joan zen orduan, parean zeukan beste gizona lurrera bota eta zapalduz.

Bapatean, tiro hots bat entzun zuen Prantxixkak, baina ezin zuen atzera begiratu, eta izuak bereganatu zuen momentu batez.

5 minutu egon zen Koxmeren egoera zein ote zen jakin gabe, bere alboan azaldu zen arte. Eskuineko atzaparrean zauria zeukan, baina bizirik zegoen.

-Muu muuuuu (Non dago ile beltzeko neska?)
-Muuuuuuu muuuu (Ez zaitez larritu, nik aterako zaitut hemendik)

Koxmek oheari bultza egin zion, kolore iluneko ate erraldoi baten aurrera iritsi ziren arte.

Prantxixkak eta Koxmek beraien eskuetan zeukaten askatasunerako giltza, ez ziren gehiago beraien zeldara itzuliko, ez zituzten gehiago horrelako amesgaiztorik izango. Koxmek, ihesaldiko zaurien erruz geratzen zitzaizkion indar gutxiekin, Prantxixkaren oheari bultza egin eta atea erraldoi hura zabaltzea lortu zuen.

Ezin zuten ikusten ari zirena sinetsi. Itsasoaren erdian zegoen itsasontzi batean zeuden.

Prantxixkak gizonezko baten ahots harroputza entzun zuen.

-Nora zoaztela uste duzue? Hemen ez dago inora ihes egiterik.

Ahotsa bere atzealdetik zetorren, ezin zuen ikusi, eta beraz, ezin zion aurpegirik jarri gizon harri. Koxmeri galdetu zion:

-Muuuuuuu mu muuuuuuuuu (Nor da gizon hori?)
-Muuuu (More doktorea da)

ME, MYSELF AND I: Martxoan Bertsoa 2009

2009-03-05T00:43:00.000-08:00

Beste behin damutzen hasi gara honezkero. Txapelketa osteko berotasunean hitz ematen da normalean hurrengo urterako partehartzea, eta konturatzerako bi egun besterik ez dira falta berriz oholtzara igotzeko.

Zita ostiral hontan da, hau da, etzi, Legazpiko Arrano tabernan gaueko 11etan.

ME, MYSELF AND I: 我学习汉语

2009-02-26T03:43:00.000-08:00

Txinatar hauen alfabetoa kuriosoa da benetan.

FREAKY FESTA: Totonko, Kirai & Feed Readers

2009-02-24T02:49:00.000-08:00

Ordenagailu aurrean jartzen naizen bakoitzean hiru webgune bisitatzen ditut lehendabizi:

Askorentzako gune ezezaguna da azkeneko hau, baina ezinbesteko tresna bilakatu da nire egunerokotasunean. Modu errezean azaltzen saiatuko naiz.

Demagun, pertsona batek 10 gune (blog, fotolog, egunkari...) bisitatzen dituela egunero. Ordenagailua pizten duen bakoitzean 10 webgune horietatik pasatzen da berritasunik dagoen ikusteko, eta gehienetan ezer aldatu ez dela ohartzen da.

Google Reader-ek, gune guzti horietako albiste, post, edo dena delakoak jasotzen ditu, eta berritasunik dagoenean inongo konplikaziorik gabe azaltzen dizkizu.

Denbora asko aurrezten da horrela, eta 10 blogetako informazioa jasotzetik egunean 100 blog bisitatzera iritsi zaitezke.

Badira beste alternatiba batzuk ordenagailuan instalatzeko (feed reader), eta sistema eragile batzuk eta nabigatzaile batzuk integraturik dakarte baita ere, baina cloud computing-a erreferentzi den mundu batean tresna hau iruditzen zait erabilgarriena.

Nik bisitatzen ditudan blog interesgarri batzuk:

COWS: 3.atala: Baserritik kanpo

2009-02-23T11:37:00.000-08:00

Larunbat goiz hartan, Brauliok, Prantxixka bere Range Rover grisaren atzeko partean sartu zuen. Goiz osoa igaro zuen lan honetan, Prantxixkaren gorpua arrastaka eramanez.

Bazkalostean, "Fabada Litoral" platerkada on bat irentsi eta gero, Range Roverreko giltzari eragin eta baserriko pistan behera abiatu ziren. Prantxixka zorteko izan zen egun hartan, burua hainbat lasto-zakuren gainean geratu zitzaion eta inguruko paisaiak ikusteko aukera izan zuen, bizitzan aurreneko aldiz ikusten ari zen zelai berde, erreka eta mendi haiek. Liluraturik zegoen.

Prantxixka konturatu zenerako Range Roverraren gurpilak geldirik zeuden, eta kanpoan Braulioren ahotsa entzuten zen, baina ez zen bakarra. Beste emakume baten ahotsa ere entzuten zen, eta Prantxixkak pentsatzen zuen Romina izan zitekeela, baina ez, honek euskara garbian hitzegiten zuen, eta Rominak sekulako dominikar azentua zeukan.

-Ondo eongo al den?

-Lasai, jende profesionala gara eta badakigu zer egiten gabiltzan.

-Baino ikusiko al diñat berriro?

-Braulio, zure behia esku onetan uzten ari zara eta nahi duzunean etorri ahal izango duzu bisitatzera.

-Ta dirue?

-Esan bezala, joan den astean egin genizun transferentzia zure kontu korrontera, gehiagotan begiratu beharko zenuke.

-Bale, ordun noizbehinka eingo diñat bixitea, baino zeozer txarra gertau zaiola enteratzen banaun...

Prantxixka konfunditurik zegoen. Saldu egin al zuen Brauliok? Zertarako nahiko ote zuen emakume hark Prantxixka?

Atzeko atea ireki zenean, neska gazte bat azaldu zen. Ile beltza eta begi argiak zituen, berdeak edo. Beste bi gizon gerturatu eta prantxixka ohe-moduko tramankulu baten gainean jarri zuten, aurpegi goibela zeukaten, nortasun agiria egiten duten funtzionariek izaten dutena bezalakoa, eta inolako goxotasunik gabe, eraikuntza gris bateko sarrerako atea zeharkatu, korridore luze bat igaro, iskilara batzuk igo eta barrotedun ate baten atzera bota zuten. Argiak itzali, eta alde egin zuten bi gizonek.

Prantxixkak ez zekien zer egin, galdurik zegoen, barroteen artetik ihes egiten saiatu zen, baina bere burua ez zen hain tarte txikitik sartzen, burukadaka atea behera botatzen saiatu zen, baina ezer.

Halako batean, ahots bat entzun zuen, burukadak utzi eta itzuli egin zen.

-Muuuuuuuuuu (Nor da hor?)
-Muuu muuu muuuuuuuu mu (Alperrik zabiltza, ez duzu behera botako. Zu ere preso hartu zaituzte, ezta?)
-Mu, muuuuuu (Zer diozu? Nor zara?)
-Muuuuuu (Zu bezala, noizbait aske izan zen zezen bat naiz, Koxme dut izena)
-Muuu, mu, muuu (Aske? Non nago? Zer egingo didate?)
-Muuuuuuu (Lasai, hasieran gogorra da, baina ohituko zara)
-Muuuu, muuuuu (Ohitu? Zertara?)

Orduan, lehio bateko zirrikitu batetik sartzen zen eguzki izpi batetara hurbildu zen Koxme. Koala bat zen.

ME, MYSELF AND I: Gezur bat mila aldiz

2009-02-23T00:43:00.000-08:00

Larunbat hontan entzundakoak eta gero, nere arrarotasuna modu serioago batean planteatzen hasi beharko dut. Zenbat aldiz entzun nituen raro, freaky eta bestelako adjetiboak?

Onena, Iñakiren esaldia: "En este mundo de pederastas, pedofilos, asesinos y demás energumenos, sí, eres raro". Ez nituen barre gutxi egin.

Nire iritzia? Berritxarrak-ek esaten zuen:

Esan gezur bat mila aldiz
errepikatu hitzez hitz
handik gutxira ikusi
egi bihurtzen.

Bestela asteburu polita, karnabalak... betikoa. Argazkiak facebook-en.

COWS: 2.atala: Braulio

2009-02-15T14:27:00.000-08:00

Prantxixkaren haurtzaroa ez zen erraza izan. Ezin zuten haragitarako saldu eta zezen batek baino esne gutxiago ematen zituzten errapeak zituen. Prantxixkak ez zituen bere amak esnea egiteko zeuzkan dohaiak jaso, eta Brauliok, etxeko ugazabak, ez zekien zer egin berarekin.

Braulio 66 urteko gizon osasuntsua zen, txikia baina gihartsua, nahiz eta gihar horiek, urteen poderioz, zimur eta hile artean ezkutatu. Aurpegi gorri-gorria zeukan, eta zainez beterik zeuzkan masailak urteetako txikiteoaren erruz. Diotenez, buruan zakil bat omen zeukan tatuaturik, soldaduskan izandako mozkorraldi batez geroztik. Prantxixkak, dena den, bi arrazoi garbi zituen horrelakorik frogatu ezin izateko.

Braulio eta bere txapel beltza, bat ziren, goizean goiz jaiki eta oheratzerarte, baita dutxan sartzeko orduan ere.
Buruaren pisua zela eta, Prantxixkak ezin izan zuen zutitzen ikasi, alde batetik bestera ibili ohi zen, bere burua arrastaka zeramala. Horregatik ez zuen inoiz Braulio goiko ikuspuntu batetik begiztatzeko aukerarik izan.

Brauliok ez zeukan ez emazterik, ez anai-arrebarik, ez beste edozein familiartekorik ere. Behiengatik eta behientzako bizi zen. Goizean goiz Betizuko marrazki bizidunekin esnatzen zen, behiak jeitzi, esnea edan, harakinarekin hitzegin, albaitariarekin, behiei jaten eman, txikiteatu... Astelehenetik igandera, eguna argitzen zenetik iluntzen zen arte, prozesu bera jarraitzen zuen behin eta berriz.

Astean behin Romina izeneko emakume beltzaran bularhandi bat etortzen zen, Cantinflasena bezalako bibotea zeukan emakume bularhandia. Ukuiluko lastotegira joaten ziren Braulio eta biak, behien aurrean zirriak elkarbanatzera. Hauek, begirada zuzenez ikusten zuten, Prantxixkak lurrera begira jarraitzen zuen, burua altxa ezinda. Bukatutakoan, berez gorriak ziren Braulioren masailak, Rominaren bibotearen igurtziez gehiago gorritu eta gero, etorritako lekutik joaten zen Romina, Brauliok "nire kontuan apuntatu!" ohiukatzen zion bitartean.

Orduan, Prantxixkari begira jartzen zen, eta esaten zion.

-Zer egin behar diñat nik hirekin?

Larunbat goiz batean, ukuiluko ateak ireki ziren, eguzkiaren izpiek behi guztiak esnarazi zituzten, eta Braulioren isla antzeman zitekeen ateko arkuan. Prantxixkarengana hurbildu, eta esan zion...

-Badakit!

ME, MYSELF AND I: San Valentín

2009-02-15T12:36:00.000-08:00

San Valentin gaua larunbatean. Mutilzahar on gisa, ospatzeko, sagardotegira.

P.D. Txuleta behi zaharrarena omen da... Jaxinta?

FREAKY FESTA: Dr. Horrible

2009-02-13T13:09:00.001-08:00

Aurkikuntza handia gaurko egunkariko gehigarrian eginikoa. Neil Patrick Harris AKA Barney Stinson-ek eta beste hainbat aktore, zuzendari eta gidoilariek, joan den urtean azken hauen grebak irauten zuen bitartean eginiko telesaila.

Hiru atal besterik ez ditu, musikala da, eta Interneterako soilik kaleratu zen.

Sinopsia: Dr.Horrible munduaren status quo-a aldatu nahi duen gaizkile bat da. Horretarako Gaizkileen Liga Gaiztoan sartu beharra dauka, eta honek froga batzuk gainditzea eskatzen dio. Bidean, bere Penny maitearen bihotza lapurtzen saiatuko da.

Dr. Horrible's Sing-Along Blog - Act I (Spanish Subs) from enriquesanz on Vimeo.

Dr. Horrible's Sing-Along Blog - Act II (Spanish Subs) from enriquesanz on Vimeo.

Dr. Horrible's Sing-Along Blog - Act III (Spanish Subs) from enriquesanz on Vimeo.

COWS: 1.atala: Prantxixkaren munduratzea

2009-02-09T02:55:00.001-08:00

Orain dela pare bat hilabete, Prantxixka azaldu zen gure bizitzetan. Dirudienez, ikusmira handia sortu duen pertsonaia omen da behi hau. Horregatik, eta beti ere bere baimenarekin, biopost periodiko bat argitaratzea erabaki da sekzio berri hontan: COWS.

1.atala: Prantxixkaren munduratzea

Urriko goiz hotz bat zen. Eguzkia, zeruko punturik gorenean zegoen ilargiarekin lerrokatu zenean, Legazpiko Brinkola auzoko zelai bati begira. Zelai hartan, behi bat zegoen, Jaxinta.

Izena nork jarri zion ez da gauza ziurra, baina Brinkolako zokoetan entzun ahal izan denaren arabera, baliteke Latz izeneko zakur baten laguntzaz pasiatzen zen gazte gupidagabe baten errua izatea.

Jaxinta, 15 urteko behi ederra zen, azal marroi eta mutur zurikoa. Espezie berezi bateko behia zen Jaxinta. Mutazio genetiko baten erruz, gainontzeko behiek baino 30 puntu bajuagoko koefiziente intelektuala zeukan. Hala izan zuten bere arbasoek eta hala izango zuten bere oinordekoek ere. Hau da, behi bereziak ziren, atzeratuak.

Baina baziren beste ezaugarri batzuk, espezie hau oraindik bereziago egiten zutenak. Beste behiak baino luzaroago bizi izaten ziren, 45 urte inguru edo, eta ezohiko ezaugarri fisikoak zituzten. 6 hankako txahalen kasuak dokumentatu izan dira, baita bi bihotzekoak ere. Jaxintak, 100 titiburuko errapeak zeuzkan.

Zorionez, ezaugarri fisiko hauek erakargarritasun guztia galduarazten zizkien harakinen begietara, eta 45 urteak osasuntsu betetzea ahalbideratzen zieten. Gainera Jaxintak, Asturias osoak astebetean hainako esne kantitatea emateko ahalmen berezia zeukan egun bakar batean, eta hori noski, haragitan saltzea baino errentagarria atera ohi zen.

Hala ere, Jaxintak ez zituen bere amaren pausuak jarraitzeko aukerarik izan. Urriko goiz hartan gertakari handi eta tamalgarri bat izan zen. Goiz hartan, etorkizuna guztiz hankaz gora jarriko zuen gertakari bat izan zen. Goiz hartan, Prantxixka jaio zen.

Leinu hontako behien haurdunaldia ere ezohikoa zen, eta 350 egun zeramatzan Jaxintak bere oinordekoaren zain. Prantxixkaren ezaugarri fisikoek ordea, bere azken hatsa ematera behartu zuten.

Prantxixkaren burua San Miguel ermitako kanpaiaren tamainakoa zen, eta Jaxinta Brinkolako zelai hartan bertan zendu zen odolhusturik, hankak zabal zabal eginda, errapeak 50 titiburuko bi zati perfektuetan zatiturik. Prantxixkaren patua bakardadearen eskuetan gelditu berri zen.

FREAKY FESTA: Glinter

2009-02-06T00:56:00.000-08:00

Bueno, dagoeneko telebistan eta beste hedabide batzuetan ikusiko zenuten Espainiako GeoVirtual enpresak kaleratutako azken proiektua, Glinter.

Gauza da, telebistan esandakoaren arabera, Google Earth-i konpetentzia egingo dion proiektu bat omen da, eta bideo hontan ikusten denaren arabera, inor ez da hortaz harrituko.

Guía Turismo España 3D / Short Version from geovirtual on Vimeo..

Beste edozein frikik izango lukeen kuriositate puntu berarekin heldu nion beraz proiektuaren azken bertsioa jaisteari, Legazpiko orografia hain detailatua egongo ote zen zalantza argitzeko asmoz.

Ondorioa? Euskal Herriko mapa pantaila osoan ikusten zenerako, nik eskuz eginiko mapa baten definizio bera zeukan. Hau da, ez zen ezer bereizten.

Fenomeno hau, bi arrazoirengatik izan daiteke:

Euskal Herria, frikipediak azaltzen duen bezala, Estatu Batuen base sekretu bat besterik ez da, eta lurraren inguruan dabiltzan sateliteek bere irudiak baneatzen dituzte.
Proiektuak ez du ezer balio.

Zorionez, irakurtzen jarraitu nuen, eta GeoVirtual-ek argitzen duenez, Glinter, alpha bertsioan (prototipoa) dago oraindik, beraz hobekuntzak kaleratzen joango omen dira, Apirilean kaleratzeko asmoz. Bitartean, Google Earth.

Hala ere, aplikazio kurioso bat dauka Glinter honek, Lurra ikusten duzun momentuan, atzean Eguzkia ere ikus daiteke, eta diotenez, Marte eta Ilargia ere bai.

Dagoeneko ostirala!!!

ME, MYSELF AND I: Zaijian Arrasate, Ni hao Bilbo

2009-02-02T01:17:00.000-08:00

Ni hao!

Oker ez banago, urtea hasi bezain laster, urte berrirako neuzkan helburuen inguruko sarrera bat idatzi nuen. Helburu horietako bat, blog hau erritmo berarekin eguneratzen jarraitzea zen, eta egia esan, azken egun hauetan ez dut hori gauzatzeko parada handiegirik izan, baina badu justifikaziorik.

Askok jakingo duzuen bezala, Mordor, AKA Arrasate, atzean utzi dut azkenik, eta beste etapa berri bat hasi dut Bilbon. Oraindik pisu bila nabil, ez dut nire neurriko ezer aurkitu, eta egunero joan-etorri egiten dut Legazpira.

Esan genezake dezenteko zortea izan dudala lanarekin. Proiektua Serikat enpresan gauzaten ari naiz, Moyua plazan, eta Metaposta nola gorpuzten den ikusten hasia naiz honezkero.

Baina ez naiz honen inguruan gehiago luzatuko, izango dut Bilbori buruz hitzegiteko denborarik. Gaur, Albisu, AKA Jesukristoninbidieematenditenputasemea, honezkero Ekialdeko lurretan izango da, egunen batean nire neskalagun izango den neskatila txinatar baten bila.

Euskal Herrian geratu behar izan garenok noski, prozesu hortan parte hartu ahal izateko, ikerkuntza dokumental sakon bat burutzen hasi gara. Asmoa, tesi soziologiko bat burutzea da: "Ekialdetarren integrazio fisiko nahiz soziologikoa Euskal Herritarrengan".

Aurreneko pausua noski, txinatar hizkuntzan barneratzea. Bi aste daramatzat klaseetara joaten, eta honezkero menperatu ditut edozein hizkuntzen oinarri diren hitzak: "Neska polita zara"=="Ni gui nu piao liang".

Prozesuaren hurrengo pausua Shangaira egin beharreko bisitaldia izango da. Hopefully, datorren udan.

Proiektu honen berri ematen jarraituko dut, aurrerapenak azaleratu bezain laster.

Ondo segi!

Zaijian!

FREAKY FESTA: Lost

2009-01-21T02:02:00.000-08:00

24 ordu baino gutxiago falta dira Lost-en 5. denboraldiari hasiera emateko. Egia esan, nerbioso xamar nago. Ezpainak bustitzen hasteko, datorren kapituluaren sneak peek batzuk.

ME, MYSELF AND I: Back to work

2009-01-07T02:42:00.000-08:00

Espainiak ez ditu soilik ezbeharrak ekartzen Euskal Herrira, horren adibide garbi dira besteak beste urdaiazpikoa, olioa, siesta eta nola ez, erregeak Belenera iritsi arte lanean ez hasteko ohitura. Harrigarria da, urte guztian beltzak eta homosexualak egurtzen ibiltzen den "zibilizazio" batek, nola hartzen dituen besoak zabalduta gauza biak diruditen hiru gizon hauek.

Kritikak alboratuz, gabonak arraro xamar igaro dira aurten niretzat. Lanak ez dit utzi beste urte batzuetan ohi bezalako oporraldiak izaten. Hala ere, aspaldian ez bezala gozatu dut eskiarekin, eta barruko harra berriz piztu zait. Bestalde, urterokoa, bazkari eta afari ugari, juerga, eta pelikula dezente (Sweeney Todd, Once upon a time in America, El viaje de Chihiro...).

Bestelako gertakariei dagokienez... Ba gaur Legazpi elurtuta esnatu da, eta ondorioz, ordu bete beranduago iritsi naiz lanera. Gaztetxeko bertso txapelketa Azpek irabazi zuen eta Palestinarrei zerutik erori zaienak ez dira hain zuzen gabonetako opariak izan.

Eta urte berria hastearekin bat, 2009rako nire intentzioen deklarazioa egin beharko dut noski.

Atzerrian lana aurkitu.
Juerga gutxiago bota.
Snowboard tabla bat erosi eta asko eskiatu.
Bidaiatu (Belgika??-Danimarka-Txina??)
Bloga eguneratzen jarraitu.

Egia esan ez dakit oso intentzio onak diren, baina niri gustatzen zaizkit.

Israel eta Palestinaren arteko gaztazkaz aspertzen hasia naiz. Su Ta Gar-ek esaten zuen bezala, Zein da David? eta zein da Goliath?

OUT OF SECTION: Euskaldunak VS Euskaldunak

2008-12-31T04:36:00.000-08:00

Orain dela urte dezente Garzon epaile espainiarrak Egin egunkaria isteko agindua eman zuen, eta Euskal Herritar guztiok ekintza honen aurkako jarrera ozen azaldu genuen. Handik urte batzuetara beste epaile espainiar batek Egunkaria itxi zuen. Berriz ere, gure gaitzespena argi eta garbi azaldu genuen.

Euskal kulturaren aurka, eta euskal komunikabideen aurka zegoen etsaia nor zen nahiko garbi zegoen Euskal Herritar guztiontzat, baina gaur, 2008ko Abenduaren 31n, zalantzaz bete zaizkit nire uste guztiak. Euskaldunak euskal kulturaren aurka. Urteetan lorturiko aurrerapenei eginiko atentatua.

Urte Berri On!

FREAKY FESTA: Sare sozialen kritika

2008-12-23T04:32:00.000-08:00

Joan den asteko The IT Crowd-en atala sare sozialen fenomenoaren inguruan izan zen. Frienface izeneko sare sozial bati buruz hitzegiten du. Oso ona!

Friendface - you'll feel so social! from Rimvydas Velykis on Vimeo

FREAKY FESTA: Scarface AKA El precio del poder

2008-12-19T01:29:00.000-08:00

Orain urtebete gutxi gora behera ikusi nuen aurrenekoz filme izugarri hau, eta lehengoan irakurri nuen, aurten bere 25. urteurrena zela.

Ikusi ditudanetatik, gehien markatu nauten irudietako batzuk aurkitu zitezkeen bertan. Tony Montanaren azalean, Al Pacinoren interpretazioa ahaztezina egiten zen, bere bulegoko ateak odolez blai zabaltzen zituenean, Terminator-en filme exajeratuenetako batean imajinatuko ez genukeen "pistola-eskopeta-bazooka" bat eskuetan zuela.

Baina agian ez zen irudi hori izan gehien harritu ninduena. Bazen beste eszena bat, Brian de Palmak hoztasun osoz deskribatzen zuena. Tony Montana-k, dirua lortzeko aukeraz itsututa, mutu irauten duenean, bere kidea motozerra batekin zatitzen duten bitartean.

El Padrino filmean, zaldiaren buruaren eszena edo fredoren heriotzaren eszenarekin konparatuko nituzken bi eszena dira. Hollywooden gaur egun modan dagoen etika pasteloi-romantiko-idealistikoarekin guztiz kontra doan gidoia. Drogak, biolentzia, korrupzioa, biolentzia, drogak, biolentzia... Esan bezala, ikusteak pena merezi duen filmea.

P.S. Ikusi ez dutenentzat. Lasai, ez dizuet filmea destripatu.

FREAKY FESTA: Muntazer Al Zaidi

2008-12-17T01:21:00.000-08:00

La gran hoguera EL HEREJE-n ikusia:

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Madoff, Ponzi eta urrezko arraultzen oiloa

2008-12-16T02:02:00.001-08:00

Azken egun hauetan sekulako oiartzuna eragin du Madoff honek. Ni atzo enteratu nintzen albiste hontaz, eta estafa mota honen inguruko informazioa lehendik ere banuen arren, berriz ere eguneratzea pentsatu dut.

Piramidearen eskema hau, orain dela ia mende bat sortu zuen Carlo Ponzi italiarrak (Edonork eduki nahiko lukeen semea), baina Madoff izan da historiako estafarik handienera eraman duena.

Gauza da, domino piezak bailiran bata bestearen atzetik, SEC-ek, auditoreek eta sektoreko profesionalek ez dutela 1960an martxan jarritako enpresa honen azpijokoak aurreikusi. Eta gure etorkizuna horrelako pertsonen eskuetan dago tamalez.

Hemen garbi esplikatzen dira Madoff kasuaren gakoak.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: The Billionaire Bloggers

2008-12-15T06:52:00.000-08:00

Forbes aldizkarian irakurri berri dut blogosferan beraien txokoa duten gizon aberatsenetakoen zerrenda hau.

Interesgarria iruditzen zaidana ez da Google-eko sortzailetako baten blogaren existentziaren berri izatea, baizik eta zerrenda hortan, horren sektore ezberdinetako gizon boteretsuenen blogak azaltzea. Beste askoren artean, Sergey Brin bera, Donald Trump edo 76 urteko Bill Marriott azaltzen dira.

Hauxe da zerrenda osoa:

Sergey Brin - Googlen sortzailetako bat.
Mark Cuban - Interneten berriztatzailea eta Dalla Mavericks-en jabea.
Carl Icahn - Finantza-gizona.
Khalaf Al Habtoor - Auto, hotel eta konstrukzio gizona.
John Willard "Bill" Marriott - Bere abizena daraman hotel katearen jabea.
Pierre Omidyar - Ebay-ren sortzailea.
T. Boone Pickens - Energia enpresa-gizona.
Mikhail Prokhorov - Metalaren magnatea.
J.K. Rowling - Idazlea, Harry Potter-en sortzailea.
Donald Trump - Uff....zein etiketa jarri gizon honi?.....enpresa-gizona?
Oprah Winfrey - Kazetaria.
Jerry Yang - Yahooren sortzailea, orain dela gutxi utzi duena.
Mark Zuckerberg - 24 urte, eta gu eta gu gora begira. Facebooken sortzailea.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Kongresua eta 8 milioietako aparkalekua

2008-12-11T00:33:00.000-08:00

Egunero irakurtzen ditut ahal ditudan egunkari gehienak. Atzo, albiste hau irakurri nuen. Gaur berri, beste hau. Norberak bere ondorioak atera ditzala. Kontuan izan zein egunkariri buruz hitzegiten dugun. LaRazon != ZP.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Kubatik "blogeatzen"

2008-12-09T02:32:00.000-08:00

Meneame-n oraindik publikatu gabe zegoen albiste bat ikusi dut gaur.

2008. urtean pentsaezina egiten zaigu askori, Interneten askatasun osoz ibiltzeko eskubiderik ez izatea. Blogak, sare sozialak eta gizabanakoen aportazioa bultzatzen duten sistemak eguneroko gauza bihurtu dira herrialde aurreatuenetan. Mugimendu sozial hori, adierazpen askatasunak eta informazioa eskuratzeko askatasun osoak eragindako zerbait da.

Baina badira askatasun horiek bermatzen ez dituzten herrialdeak, besteak beste Kuba. Ohiko pertsona batek bi aukera garbi izango lituzke askatasun hauek eskaintzen ez dituen herrialde batean biziko balitz:

Askatasun horiek baztertu eta Internetaren existentziaz ahaztu.
Herrialdez aldatu.

Nik ez nuke zalantzarik izango, eta bigarren aukera hautatuko nuke zalantzarik gabe. Baina bada beste bide bat, agian hain nabarmena ez dena, eta horixe izan da Yoani Sanchez kubatarrak hautatutakoa.

Neska kubatar honek bere blog propioa kudeatzen du Kubatik. Guztiok dakigu, herrialde hontan Interneten nabigatzeko dauden oztopoak (konexio mugatua, zentsura...), eta aipatutako elkarrizketa hontan, bere bloga kudeatzeko jarraitzen dituen pausoak esplikatzen ditu.

Testuak bere etxean idazten ditu konexiorik gabe, edo denbora neurtuko ez dioten lekuren batean.
Bere blog propioa ikusteko proxy anonimoen bitartez konektatu behar izaten da.
Bloga ikus dezaken arren, ezin du kudeatu. Beraz, sarrera berriak zintzilikatu nahi dituen bakoitzean, Kubatik kanpo bizi diren lagunei bidali behar izaten dizkie, beraiek zintzilikatu ditzaten.
Bere lagunek, e-mail bidez bidaltzen dizkiote bere sarrerek izandako ohiartzuna.

Elkarrizketa osoa hemen entzun dezakezue:

Lastima da XXI. mendean aurrerapenari horrelako eragozpena ezartzen dituzten gobernuak existitzea.

ME, MYSELF AND I: No camera, no photos

2008-12-09T01:57:00.000-08:00

Berriro ere errealitatera itzultzeko garaia iritsi da. Asteburu luzea izan da pasatakoa, eta momentu on ugari utzi ditu atzean.

Ohartzen hasi naiz hala ere, blog honek askoz zentzu gehiago izango lukela, hainbeste idatzi ordez argazki gehiago jarriko banitu. Tamalez, nire argazki kamerarenak Pinar del rion egin zuen. Eta lastima da, asteburu hontan argazkiak ateratzeko aukera ugari izan dudalako Jacan.

Zin dagit, hemendik aurrera argazkiak jartzen saiatuko naizela.

Hiru egun izan ditugu eskiatzeko, nahiz eta azken egunean deskantsu hartzea erabaki genuen eta ez ginen pistetara igo. Jacan aspaldi ikusi gabe neukan jendetza bildu zen. Festa handia bai, baina ez naiz hontan gehiago luzatuko. Elurra ugari eta nahiko ona, nahiko diot, ostegunean euria egin omen zuelako, eta nire gusturako agian bigunegia zegoen.

Eskiatzeko monoa kentzeko asmoarekin joan ginen Jacara, baina hori lortu ezean, bertako giroa, poteoa, tapeoa eta festa berriz ere bizi eta gero, mono handiagoarekin itzuli gara, eta horrek astearte(askorentzat astelehen) hau gogorragoa egiten du. Datorren astean agian itzuliko gara.

P.S. Realak behintzat irabazi zuen.

ME, MYSELF AND I: De puente a puente y tiro porque me lleva la corriente

2008-12-05T01:26:00.000-08:00

Azkenean ostirala!!! Asteburu luzea daukagu aurretik, eta batzuk Londres-era(Albisu, komentatu) doazen bitartean, eta beste batzuk herria zaintzen geratuko diren bitartean, ni Jacarako bidean jarriko naiz, aurten aurrenekoz.

Dirudienez eguraldi ona egingo omen du, eta ski berriak estrenatzeko aukera izango dut. Besterik gabe, hiru egun bloga eguneratu gabe, norbait Jacatik pasatzen bada, toke bat eman mobilera.

FREAKY FESTA: J.J. Abrams = God?

2008-12-05T00:19:00.000-08:00

Inor ez da harriko honezkero tipo honen lanaren jarraitzaile handia naizela aitortzen badut, ezta? Egia esan berandu xamar ezagutu nuen bere lana, ez baitzen Lost hasi zen momenturarte izan, baina geroztik ezin izan ditut urte osoan zehar zenbaki horiek burutik kendu: 4-8-15-16-23-42.

Gaur, "Lost-Perdidos Blog"-en irakurri ahal izan dudanez, nire ustez telebistaren historia osoko telesail onena denaren lehen irudiak argitaratzen hasi omen dira. Aurreneko sneak peak-a ikus dezakezue segidan.

Nerbioso eta guzti jartzen naiz urtarrilak 21ean bueltan izango dugula pentsatze hutsarekin.

Eta berriz sarrera honen harira joanaz, J.J. Abrams-en inguruan idatzi nahi dut.

Bere eskuetatik igaro dira azken urteotako telesail arrakastatsuenetako batzuk, eta nire ustez, onenetako batzuk, besteak beste Felicity(aitortu beharra daukat ez dudala ikusi), Alias, Lost eta azken aldian Estatu Batuen gehien ikusten det telesaila, Fringe. Prison Break edo Heroes-en norabide galdua ikusita, eskertzekoak dira urterik urte berritzen eta ikuslea harritzen jarraitzen duten telesailak.

Baina ez dira hauek Abrams-eko eginiko lan bakarrak, eta telebistan eginiko lan paregabea aipatu dudan bezala, zineetan erakutsitako gaitasun falta ere aipatu beharra daukat. Nahiz eta bere azken filmeak(Star Trek XI) itxura nahiko ona izan, ezin da gauza bera esan lehenago kaleratutako tituluez (Regarding Henry salbu). Beraien artean daude Armaggedon (Borja eta Josebasek ez lukete gauza bera esango, seguru), Cloverfield edo Mission: Impossible III bezalako tituluak.

Hala ere, eta Hollywood-eko izarra dela kontuan izanik, noizbehinka horrelako estropozuak izaten utziko diogu, beti ere, Lost bezalako telesailak estropozu horien artean sartzen ez dituen bitartean.

P.S. Alias-en hirugarren denboraldia bukatu nuen atzo. Lost-en antzeko estiloa hartzen diot... antzekoa.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: ZingiZango Durangoko azokan

2008-12-04T00:58:00.000-08:00

ZingiZangoren wegunearen bitartez jakin dut aurten Euskara Elkarteen Topaguneak jarriko duen standean, ZingiZangoren materiala ikus eta erosteko aukera izango dela.

Besteak beste, orain urte batzuk taldeari izena eman zion liburua erosteko aukera izango da, eta baita orain dela hilabete gutxi plazaratutako ikus-entzunezkoa ere.

Legazpiar gehienok liburua honezkero etxeko apalen batean izango dugu, eta askok ikus-entzunezkoaren estreinaldira joateko aukera izan genuen. Baina bada oraindik gauza hauen berri izan ez duen ezjakitunik, eta horientzako hain justu, zintzilikatu zituen ZingiZangok bi dokumentu hauek formatu digitalean.

ZingiZango: Legazpiko Euskara (Liburua)

ZingiZango (Ikus-entzunezkoa)

FREAKY FESTA: Jinni, zinema eta telebistarako aholkularia

2008-12-03T07:31:00.000-08:00

Aurreko sarrera batean filmaffinity.com-i buruz hitzegiten jardun ginen, eta aipatu nuen, zeinen erabilgarria egiten zitzaidan sare sozial hura filme eta telesail berriak ezagutzerako orduan.

Gauza da, gaur Genbeta-ren bitartez, beste tresna berri baten izena iritsi dela nire belarrietara: Jinni. Dirudienez, gure gustuen araberako filmeak eta telesailak aholkatzeko tresna bat omen da. Oraindik Beta bertsioan dago, eta soilik gonbidapen bidez lortu daiteke bertan sartzea.

Diotenez, test batzuk burutu eta filme eta telesail batzuk puntuatu ondoren, gure gustukoak izango diren beste batzuk emango omen dizkigu ezagutzera.

Ideia polita printzipioz, baina hala ere, ez dakit zer eskaintzen duen berririk webgune honek. 2.0 politikaren guztiz kontrako norantzan doala iruditzen zait, eta ez duela filmaffinity.com-ek bezalako sareek dagoeneko eskaintzen digunetik berritasun azpimarragarririk eskaintzen.

Gaur egun, Internet-en, sare sozialen kotizazioa gora dohan hontan, alferrikako lana iruditzen zait horrelako tresnetan esfortzu minimo bat ere egitea. Etorkizuna erabiltzaileen aktibotasunean dago.

ME, MYSELF AND I: Muuuuuuuuus

2008-12-03T02:31:00.000-08:00

Karibeko mus txapelketak atzo galdu zuen bere erakargarritasun handiena. Txapelaren jabe egitera deitua zegoen Iñaki-Ibon bikotea ustekabean txapelketatik kanpo geratu zen. Herriko neskek faltan botako dituzte horren gazte guapoak txapel beltzen azpian.

Atzokoa gainera partida arraroa izan zen. 4 partida irabazita geneuzkan, eta 3 galduta. Bart gauekoa irabaziz gero, final laurdenetarako txartela eskuraturik geneukan, baina presak bitarte, Iñakik ezin izan zuen parte hartu partidan, eta bere ordezkoaren bila jarri behar izan nintzen. Zortetua Zubi izan zen, eta pronostiko guztien kontra, oso partida borobila osatu zuen. Tamalez zortea ez zen gure aldekoa izan, eta beste bikoteak hiru aldiz izan zituen guk baino karta hobeak. Benetan Iñaki, oraingo hontan ez zen Zubiren errua izan...oraingo hontan.

Zer egingo diogu ba? beste batean izan beharko da. Edo agian ez, batek daki. Baina pertsona positiboak garen neurrian, honi ere alde positibo bat aurkitu diogu. Izan ere, datorren astean eta hurrengoan ez dugu partidak antolatzearen ardurarik izango, eta horrek nolabaiteko pisua kendu digu gainetik egia esan.

Bestalde, atzoko sarreraren inguruan, azkenean dioptriak nirekin ondo portatu direla dirudi, eta ez dira bere lekutik mugitu.

FREAKY FESTA: Internet telesailak

2008-12-02T02:30:00.000-08:00

Aurreko egunean Malviviendo izeneko Internet telesailaren berri izan genuen. Gaurkoan, estatu mailan egindako beste bi telesail dakartzat. Calabozos eta Telecinco-ren Becarios. Ez dira noski, Malviviendo bezain proiektu alternatiboak, baina garbi uzten dute komunikabideen tendentzia berriak zeintzuk diren. Izan ere, gero eta baliabide gehiago eta kalitate handiagokoak aurki baitaitezke armiarma sare hontan.

Ingelesez ere egin dira proiektu dexente, hemen azpiko hauek adibide. Tamalez, telebistan eta zinean ez bezala, produktu espainolaren alde egin behar dut.

http://www.webserials.com/
http://itsallinyourhands.ning.com/
http://www.quarterlife.com/

ME, MYSELF AND I: A veces NO veo (fantasmas)

2008-12-02T01:33:00.000-08:00

Gaur, asteartea, eta astebeteko atzerapenarekin, okulistarenera joatea tokatzen zait. Pare bat urte daramatzat jadanik, jende ugari kalean ezagutu ez, eta agurtu gabe.

Gaur da eguna, Atxotegi doktorearenera joango naizena, burua metalezko tramankulu baten gainean jarriko didana, begi ninietan kolirio botila hustu, eta etxera negar batean iritsiko naizena, itsu itsu, Olabarrietako oinezkoak auto parera ager ez daitezen errezuka. Eta are okerrago, begietan dioptria bana gehiagorekin. Baina tamalez, hori ez da txarrena. Txarrena, optikako faktura ordaintzeko garaian iritsiko da. Crisis? What crisis?

Gauza da, badakidala nahiz eta 5 dioptria ditudala esan, ez naizela betaurrekoak erabiltzen hasiko. Nik nire mundua oso gustoko dut, eta mundu hortatik kanpora gertatzen dena ez ikusteak nolabaiteko zoriontasuna ere bermatzen dit. Lanean erabiltzen ditut bai, baina kalean... gauez besterik ez naiz ateratzen, eta sarri hobe izaten da ezikusiarena egitea. Gainera, interesatzen zaigunerako, garbi esaten zuen Robert Baden-Powell-ek: "Un par de ojos bien entrenados son tan buenos como una docena de ojos inexpertos". Nondik ezagutzen dudan tipo hau? Inondik ez, baina zeinen gustora geratu naizen.

Astearte ona izan gaztek.

OUT OF SECTION: Badiola manipulador!!

2008-12-01T01:59:00.000-08:00

Honezkero entzungo zenuten berria... Zer esan, Realak azken aldi hontan pena besterik ez dit ematen, eta guztia gizon honen errua da. Ilusioa desagartearazten ari zaigu. Jendearen begiradak ez du egunkarietan egon behar, zelaian baizik.

Gizon honek, momentu txar batean zegoen talde bat hartu zuen orain urtebete, urteetan gaizki kudeatutako talde bat. Baina talde hark bazuen zerbait orain guztiz eta betirako galdu duena, eta nire ustez galdu behar genukeen azkeneko gauza, gizontasuna eta klasea.

Eta zerk egiten du gaur egun Reala ezberdin? Ezerk. Reala eta Cultural de Leon-en artean ezberdintasunen bat aurkitzen duenari 10 puxtarri emango dizkiot. Athletic-ek berak guk baino askoz klase handiagoa dauka orain!

Gainera tipo honek, honako hau bezalako perlak botatzeko ausardia izan dauka:

Mira, yo llevo estos 10 meses de presidente de la Real Sociedad y una de las cosas que más me ha defraudado es, eh... que sinceramente el fútbol está muy podrido, ¿no?. Creo que todo se compra y todo se vende y eso no es justo, eso no es justo...

Eta zu? Zu ez al zaude ustelduta? Utzi Jesuli bakean, utzi Malaga bakean, eta zelaian erakutsi bulegoetan erakutsi ezin duzuna!

10 hilabete hauetako errepaso bat iruditan, oroitzen dudana gutxienez, ez ditut sartu Cagigao, Villanueva, Alaves 4-3 Real... :

FREAKY FESTA: TENTE life

2008-12-01T00:48:00.000-08:00

Fogonazos-en bitartez, honako bideo hauen berri izan dut. Kuriositate hutsa da, baina aurrean dituzuen irudiak, irudi errealak dira.

Dirudienez, Tilt and Shift izeneko lente batzuen bidez, eta time-lapse teknika erabiliz, honako efektu hau lortu daiteke. Ez al dizkizue TENTE-rekin jolasten genueneko garaiak gogorarazten?

Metal Heart from Keith Loutit on Vimeo

World of liliputians from Olivier Rougeron on Vimeo

ME, MYSELF AND I: Karpak

2008-11-28T02:32:00.000-08:00

Aurreko sarrera batean adierazi nuen bezala, joan den asteburua ez zen oso arina izan. Asteburu honek ere antzerako itxura du hasiera batean behintzat.

Irailean Kuban izan ginen hiru lagun, eta bertan Iruñako hainbat lagun berri egin genituen. Guzti hau lehenago ere esana dut, baina gogoraztearren besterik ez.

Ba iritsi da azkenean bisita bat egiteko garaia, eta "Karpak" izeneko festa bat dagoela aprobetxatuz, Some eta ni, gaur 6retan haruntza abiatuko gara.

Ondo pasa asteburua!

Berotzen hasteko:

ME, MYSELF AND I: AC/DC WTF!!!!!!!!!

2008-11-27T05:12:00.000-08:00

Gaur goizetik ez neukan beste ezer buruan, AC/DC-ren kontzerturako sarrerak 10etan jartzen ziren salgai. 10ak puntuan, mugikorra esku batean eta beste eskua F5 teklaren gainean. 2 orduz egon naiz horrela, eta hauxe izan da lortu dudan guztia:

Nola da posible 2 ordutan sarrera guztiak saltze? WTF!!!!!!!!

FREAKY FESTA: Malviviendo

2008-11-27T00:20:00.000-08:00

Despuesdegoogle-ren bitartez, itxura interesgarria daukan internet telesail berri bat ezagutu dut gaur, "Malviviendo".

Egia esan, ez nuen espero horren kalitate altuko telesailik internet-en. Hilabetean behin emitituko omen dute. Hemen daukazue pilotoa.

Malviviendo Capítulo Piloto from malviviendo on Vimeo.

BLOG ADMINISTRATION: Prantxixka

2008-11-26T08:40:00.000-08:00

Ikus daitekeen bezala, hilabete hontan blogaren asuntoa serioago eramateko konpromezua hartu dut. Eta aldaketa batzuk egin ditut horren inguruan.

Gaur Prantxixka aurkeztera natorkizue. Hemendik aurrera blogaren lehen orrian azalduko da, eta garaiko momentuaren arabera leku batean edo bestean kokatuko dut. Inauguratzeko, udazkeneko paraje tipiko batean kokatu dut, baina aldatuko da lekuz noizbehinka.

Blogari ere izena aldatu diot Prantxixkaren omenez.

ME, MYSELF AND I: Asteburu gogorra

2008-11-25T02:04:00.000-08:00

Asteburu gogorra izan da azkeneko hau. Baina tamalez, ezin izan dut froga grafikorik eskuratu oraindik, eta testualki adierazten saiatu beharko naiz gertatutakoa.

Bi zatitan banatuko dut asteburua: Ostirala eta Larunbata.

Ostirala

Iñakirekin aspalditik geneukan itzartua, Bilboko bere pisuaren inauguraziorako festa bat egitea. Dirudienez, logistika arazo batzuengatik, ezin izan zen burutu, eta pisu batean festa bat izan behar zena, Bilboko kaleetan festa bihurtu zen.

Hara abiatu ginen, Joni, Oroben, Iñaki, Zubi, Mantxola, Galdos, Angel eta ni, Bilboko neskatxa gazte guztien bihotzak xamurtzeko asmoz... Badakizue nola amaitu zen, beti bezala!

Hala ere, juerga polita izan zen.

Larunbata

Larunbatekoa ezberdina izan zen. Aalborg-eko lagun euskaldunekin afaria izan nuen Donostian, eta aspaldi izan dudan juergarik honenetakoa izan zen. Ane(fleki), Ane(Skoti), Aitzol, David eta Jonxa mahaikide ezinhobeak izan ziren, eta Egiako "La Creperia" izeneko leku batean afaldu eta gero, beti ezagutzeko gogoz baina aukerarik gabe izan ditudan lau lokaletan izateko aukera izan genuen: Bukowski, Tas Tas, Etxekalte eta Be Bop.

"Iparraldeko haizeak" jo zuen arren, arrebaren etxean bukatu nuen beti bezala.

Ondorioa

Merke atera zait asteburua.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Mein Kampf

2008-11-25T02:00:00.000-08:00

Una demostración de como una persona muy inteligente y culta, a través de un razonamiento completamente lógico, puede llegar a unas conclusiones tan desafortunadas. Una lectura obligatoria para todo aquel que aún piense que la verdad absoluta existe.

Escrita por el mismo Adolf Hitler durante su estancia en la prisión de Landsberg en 1924.

Adolf Hitler - Mein Kampf

ME, MYSELF AND I: Nire lehenengo web-a

2008-11-19T02:19:00.001-08:00

Jakingo duzuen bezala, azken egun hauetan ez naiz oso lanpetuta ibili, ia langabetuta esango nuke. Google-eko bilaketen estadistikak igotzen lagundu eta lagundu jardun dut denbora gehiena, eta hala nenbilela, 16 bat urte nituela Frontpage-ekin egin nuen Legazpiko jaiei buruzko web-arekin egin dut topo.

Gaur egun ikusita, barregarri xamarra izan daiteke diseinu kargatu hori, irakurtzeak min egiten duten letra urdin horiek, harrizko eta egurrezko fondoak, legazpiko eskudoa... baina egia esan, harro sentiarazi nau momentu batez. Ez nekien HTML-a zer zen, Internet-a ezagutu nuela ere ez zen denbora asko, baina nire kuriositatearen bitartez eraikitzea lortu nuen, eta ez zen nolanahiko lana izan.

Harritu egin nau hainbeste denbora eta gero oraindik martxan dabilela ikusteak. Eta garai batean bertan igotzen saiatu nintzen abestia jarriko dizuet ospatzeko.

FREAKY FESTA: ScummVM

2008-11-18T08:29:00.001-08:00

Zer dakarkizue burura honako hauek? "mono de tres cabezas", "cerveza de raiz", "Cachicabezus Navigantezus"... Bai, ni ere makina bat ordu igarotakoa naiz ordenagailuko monitorearen aurrean Guybrush eta Lechucken abentura pixelatuekin jolasean.

Monkey Island aipatu dut, baina beste hainbat joku ere aipatu nitzake, besteak beste, "Loom", "Indiana Jones and the fate of atlantis", "Maniac Mansion", "DoD"... Eta azkenaldian Linux-era emigratu dugunontzat galera handia izan daiteke joku hauena.

Baina bada emaitza harrigarriak ematen dituen irtenbide bat, ScummVM!!!!

ScummVM, bere izenak dioen bezala, SCUMM sistemaren bitartez diseinaturiko jokuentzako emuladore bat da, baina beste hainbat joku mota emulatzeko ere balio du. Ubuntu erabiltzen dugunok errepositorio ofizialetan aurki dezakegu tresna hau, eta jokuak berriz, "Selvacamaleon" bezalako web orrialdetatik guztiz legalki jaitsi daitezke.

Hona hemen nik eskuratutako emaitza batzuen irudiak.

FREAKY FESTA: Steve Jobs

2008-11-18T07:05:00.000-08:00

Hurrengo bideoak Steve Jobs-ek Stanfordeko unibertsitatean graduazio egunean emandako ponentzi batekoak dira. Egia esan ez nekien sarrera hau zein multzotan sartu, baina pertsona honen bizitza profesionala inguratu duen frikismoa dela eta, FREAKY FESTA-n sartzea erabaki dut.

Nor da Steve Jobs? Gizon handi bat, zuek ikusi. Bideoa ingelesez dago, gaztelaniazko azpitituluekin.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: La Muralla China

2008-11-17T08:26:00.000-08:00

Orain hamar bat egun, eztabaida interesgarri bat izan genuen koadrilakook ostiral gaua pizteko asmotan. Gaia motibazioa zen. Hau da, zerk motibatzen du pertsona bat lan egitera, proiektu bat aurrera eramatera, azken finean, aberastasuna sortzea. Batzuk dirua soilik zela zioten, nire ustez diruak motibazioaren portzentai oso txiki bat bete beharko luke, eta luke diot, tamalez askorentzako ez delako horrela.

Horren harira, orain hilabete batzuk irakurritako pasadizo bat etorri zitzaidan burura, Franz Kafkaren "La muralla china y otros relatos" liburukoa. Ez dut liburua irakurri, baina bai liburuko lehen atala, eta esan beharra daukat nahiz eta tipo honen pajeo mentalak ez zaizkidan oso erakargarriak egiten, oso sarrera borobila eman ziola istorioari.

Txinako harresia nola eraiki zen esplikatzen du, eta liburuko lehen 2-3 orrialdeak irakurrita (gehiago ez, erotu nahi ez baduzue!!!) ideia garbi xamar izango duzue esan nahi dudanaren inguruan, eta beste hainbat hausnarketarako bideak ere zabaltzen ditu.

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: The Net Generation

2008-11-17T06:26:00.000-08:00

Para los anti nuevas tecnologías, un artículo de economist via technorati.

Artículo: The Net Generation

ME, MYSELF AND I: Elurra badator!!!!

2008-11-17T01:15:00.000-08:00

Astelehen gogorra gaurkoa. Larunbatean San Martinetako bazkaria izan eta gero, gaur ere oraindik aztarnak nabaritu daitezke.

Baina ez noa zaurian ozpina botatzera. Asteburu hontan beste zerbait ere gertatu da, 10 urte ziren ski pistek beraien ateak hain goiz zabaltzen ez zituztela, baina azken asteetako elurteen ondoren, Formigalek eta Astunek aukera paregabea aurkitu dute beraien errenta luzatzeko asmotan.

Nik tamalez ezin izan dut bertaratu, eta datozen bi asteburuetan ere ezingo dut, baina webcam-etan ikusi, eta lagunek esan didatenaren arabera, aurten ere larunbat gau ugari pasako ditugu irish, gruta eta bogart bezalako taberna zuloetan.

Besterik ez, aste ona izan. Hasteko, abesti bat:

EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Nafarroako erreinua

2008-11-14T07:11:00.000-08:00

Gaur, ostirala, lanekoekin bazkaltzen egon naiz. Bertan, orain pil-pilean dabilen gai bati buruz jardun gara. Hau da, Euskal selekzioak "Euskadi" edo "Euskal Herria" izenarekin jokatu beharko lukeen, eta noski, bazkari guztia horri buruz hizketan egonda, imajinatuko duzue gaia guztiz desmadratu dela, eta azkenean nafarroako erreinuari buruz, eta euskal herriaren independentziaren legitimitateaz hitzegiten jardun gara.

Ez dut esango independentzia legitimoa den edo ez, eta artikulu hau ez zaio mundu guztiari gustatuko, baina "batzuk" helburu hori lortzeko erabiltzen dituzten argudioak ez zaizkit oinarri sendokoak iruditzen, badira beste hainbat argudio nire ustez, gure nortasunaren izaera justifikatzen dutenak, eta hori aztertu nahiko nuke.

Askotan entzun dut, Euskal Herria garai bateko Nafarroako erreinua dela, ez daukala zer ikusirik herri batean euskara hitzegin edo ez, gaur egungo mapa erreinu hortatik datorrela, Gaztelako erreinuak indarrez menperatu eta lapurtu zuena.

Ba hara, wikipedia iturri hartuta, Nafarroako erreinua, 824. urtean sortu zen, eta aldaketa asko izan zituen urteetan zehar, Gaztelak 1512an irentsi zuen arte. Noski, Frantziak ere berea egin zuen iparraldeko herriekin. Irudi honetan garbi ikusten da erreinuaren eboluzioa:

Harritzekoa da 1150. urtean gaur egun "Euskal Herria" deitzen diogunarekin zuen antzekotasuna, baina noski, horren aurretik beste hainbat gauza ere gertatu ziren.

Eta hona hemen nire oztopo nagusia. Formula hori erabilita, Errioxa ere gure mapan sartu genezake 1037an bezala, edota bizkaitarrak Euskal Herritik bota 910ean bezala. Zer uste dute ba? lurralde horiek ez zirela indarraren bitartez eskuratu?

Eta arazoa Nafarroatik atera ezkero, zergatik ez dugu beste lurraldeen independetzia ere eskatzen? hizkuntzagatik agian? Nik dakidala, 910ean Andaluzian arabiera hitzegiten zen, baina Osama Bin Laden-ek berreskuratzea eskatzen duenean barre egiten diogu.

Eta zein ondoriotara iritsi nahi dut guzti honekin? Ba historia, hori dela, historia. Ez da gure independentzia aldarrikatzeko oinarri sendo bat. Gaur egungo egoera oso ezberdina da, eta ezin gara iraganera begira bizi, mugarri batzuk ezin dute herrialde baten nortasuna mugatu.

JFK irlandarra zela zioten, baina estatu batuetan jaio eta bizi izan zen, eta guk etorkizun bera dugu aurrean. Hau da, etorkizunean ez du zentzurik izango mugarriak jartzeak, eta horri begira jardun behar gara lanean.

Guzti hau oso jarrera utopikoa dela badakit, eta horregatik lortu bitartean beste irtenbide batzuk bilatu behar direla uste dut. Orain urte batzutik hona, "Herrien Europa"-ren ideia pixka bat alderatu egin den arren, ez dut uste baztertzeko modukoa denik. Eta zuloa estaltzea lortuko ez duen arren, partxe interesgarria iruditzen zait etorkizun motzerako.

Ez litzateke polita izango horrelako Europa bat? Nik ez dut Euskal Herri marginatu bat nahi, nik neure nortasuna bermatuko duen herrialde boteretsu bat nahi dut.

ME, MYSELF AND I: MetaPosta sistema

2008-11-14T01:04:00.000-08:00

Atzo aipatu bezala, nire oporrak Kubatik bueltan amaitu ziren, eta bizitzako beste etapa batekin hasteko garaia iritsi zen.

Hasiera batean, nire asmoa proiektua atzerrian egitean zen, berdin zitzaidan non, baina atzerrian. Lander eta Arantzegi orain gustora egongo dira Erasmus bizitzan murgilduta (Ikus nire inbidi tonua).

Proiektua non egin begira nenbilela, Indiako Infosys enpresan egin nuen saiakera, baina gauzak ez ziren nahi bezala atera, eta gaur egun oraindik ere, ez dituzte listak argitaratu, beraz Euskal Herrian beste urtebete egitera kondenatua nengoen.

Hala ere, proiektu nahiko erakargarri bat aurkitu nuen hemen, eta nahiz eta euskara eta gaztelera hutseko proiektua izan, lekua bakarrean geldik egoten uzten ez didan proiektua da, eta hori, nik behintzat, oso gogoko dut.

Galdera hau litzateke: Non egingo dut proiektua? zein enpresetan?
Erantzuna: Ez dakit.

Hasiera batean proiektua SPRI-ren eskutan dago, baina ISEA-ren laguntzarekin. Ni gaur egun ISEA-n nago, Arrasaten, baina SPRI-rentzako lanean, eta abendu inguruan Bilbo edo Donostiara joan beharko dut proiektua garatuko duen enpresara.

Hona hemen gaur egun nagoen instalazioen argazki bat. Garaian dago, eta egia esan, espero baino askoz gustorago nago. Hala ere, ez daukat apotronatzeko inongo asmorik.

Eta zer da MetaPosta? Ba MetaPosta, nik parte hartuko dudan proiektuaren izena da. SPRI-k, hau da, Eusko Jaurlaritzak aurrera atera nahi duen proiektu bat. Beste herrialde batzuetan egin dira honezkero horrelako proiektuak, eta arrakasta handiarekin gainera. Beraien artean dago guztietan aurrekaria izan zen Danimarkako e-boks sistema.

Sistema honen helburua, euskaldun guztiei posta helbide elektroniko SEGURU bat ezartzea izango da. Hau da, ez de e-mail kontu bat, ezingo dira mezuak bidali. Bi funtzio nagusi izango ditu:

Sisteman integraturik dauden instituzioen posta (Instituzio publikoak, bankuak, ), etxera iritsi beharrean, bertara iristea elektronikoki eta modu seguruan.
Dokumentu ofizialen biltegiratze segurua, eta balio ofizialduna.

Ikus daitekeen bezala beraz, ez da e-mail soil bat, eta uste nezakeen baino arazo gehiago dakartza honek, gehienbat euskal e-administraziorako bete beharreko baldintza burokratikoengatik.

Eta hori da burutu behar dudan proiektua gutxi gora behera. Eta gainera mugikortasuna ematen dit, astelehenean Bilbon izan nintzen konferentzi batean, eta datorren ostegunean Gasteizen bazkaria daukat. Ez gara kejatuko.

Eguneko abestia:

FREAKY FESTA: Filmaffinity.com

2008-11-13T05:30:00.001-08:00

Ze esan genezake berririk web orrialde honi buruz? Egia esan, ez da gaur egun internet-en aurkitu ditzakegun webgune arrakastatsuenen artean azaltzen, baina nire kasuan behintzat, gehien bisitatzen ditudan orrialdeen arten dago.

Eta ezagutzen ez duzuenetzat, zer da Filmaffinity.com?
Ba beste sare sozial bat besterik izan zitekeen, filmeen inguruko sare soziala, baina Filmaffinity.com hori baina gehiago dela esaten ausartuko nintzateke.

Eta zer du ezberdina?
Garbi daukat, sare hau ezberdin egiten duena, bere "almas gemelas" funtzioa da. Beste inon antzekorik aurkitu ez dudan funtzioa. Hau da, zuk ikusi dituzun filmeei nota jartzeko aukera ematen dizu, eta horren arabera, zure antzeko gustuak dituen jendea bilatzen du. Horrela, bestela inoiz ikusiko ez zenituen pelikula berriak ematen dizkizu ezagutzera.

Nire kasuan, hainbat pelikula ezagutu ditut horrela, sarri entzunak nituenak, baina ikusteko asmorik ez nituenak. Besteak beste, Mulholland Drive, Memento, Scarface, Los niños de la estacion de Leningradsky eta ikusirik eta ikusteko ditudan beste abar luze bat.

Beraz, aukera baduzue, sartu eta aproba egin. Zinea gustoko dugunontzat oso tresna baliagarria izan daiteke. Eta bide batez, ni ere lagun bezala gehitu nazakezute: isotil

ME, MYSELF AND I: Oporretatik bueltan

2008-11-13T00:53:00.001-08:00

Atzo esan bezala, gaurtik aurrera blog hau sarriago eguneratzen saiatuko naiz, eta hasteko modurik egokiena, azken hilabeteotan gertatutakoen laburpen txiki bat egitea izango da.

Blog hau utzi nuenerako oporretara bidean nengoen, udan zehar liburuen aurrean egin beharreko orduez kejaka. Egia esan, Oropesako egonaldia espero bezala joan zen: jan, lo, juerga, hondartza eta berriro jan. Hala ere, emaitzak ikusita, zerbait ikasteko astirik izan nuela dirudi. Guztia gainditu nuen.

Oropesan hilabete igaro nuen, etxen astebete bakarrik, beste bat kanpinean gurasoekin, beste bat etxean berriz kuadrilakoekin eta azkena berriz gurasoekin etxean. Hamaika gauza egiteko tartea izan genuen, Dinamarkako lagunak bisitatu, aquaparkera joan... Baina guztietan nagusi, DELTA SOUND FESTIVAL.

Dirudienez, festibal hau urtean behin, abuztu hasieran, egiten da "Delta de l'Ebre"(mapa) izeneko parke naturalean, leku zoragarria eta konpainia hobea. Arratsaldeko 8retan iritsi eta goizeko 12ak arteko gaupasa egin genuen, ez dago gehiago esan beharrik ezta? Datorren urterako zuen agendetan apuntatzeko moduko plana.

Baina abuztua azkar pasa zen, eta azterketak amaitu orduko, kurtso amaierako bidaiaren txanda iritsi zen. Zer esan... Kuba, kubita, kuba!! Gustora! Akaso Arantzegi jauna etorri izan bazen hobe pasako genuen, baina... ;p. Beheko argazkia "Callejo de Jamel"-en ateratakoa da, egun osoa kubatar batekin igaro genuen Habana ezagutzen, eta azken orduan kale hontara eraman gintuen. Bertan, mojito bat hartzea erabaki genuen, eta eserleku horietan esertzea pentsatu genuen. Kuriosoa da, bankuak bañerekin eginak zeuden, erditik moztu eta ala! zuloa ere estali gabe zeukaten! Halako batean, ume horiek gerturatu zitzaizkigun, nongoak ginen galdezka, karamelorik geneukan galdezka... eta ikustekoa zen, beraien poz aurpegia, bageneuzkala esan genienean. Bidaiko momenturik unkigarrienetakoa.

Kubara hiru lagun abiatu ginen azkenean, Rober, Some eta ni. Gure zorionerako, Iruñako arkitektura ikasle batzuekin batera sartu gintuzten taldean, eta espero genezakena baina askoz hobe onartu gintuzten. Mojitoak, daikiriak, piña coladak... ez zitzaigun ezer falta izan, eta kubatarren berezko izaera bakar hori ezagutzeko aukera izan genuen. Adibide garbia da gure taldeko bati gertatutakoa, sandwich bat eskatzera joan zenean barrara.

(Laguna) - ¿Me puede poner un bocadillo de pollo?
Kamareroa ezer esan gabe sukaldera abiatzen da. 2 minutu eta gero itzultzen da.
(Kamareroa) - Mira chico, que dise el cosinero que no queda pollo.
(L) - ¿No queda pollo?
(K) - Ahora tiene do opsione, pedí otra cosa, o negosiá con el cosinero.
(L) - ¿Pero, no me has dicho que no queda pollo?
(K) - Aaaah! Eso e lo que dise el cosinero!

Bueno, elkarrizketa honek gutxi gora behera 10 egunetan jasan behar izan genuena laburbiltzen du. Eta tamalez, Kubari buruz neuzkan idealizazio guztiak bertan behera utzi zituen, eta gaur egun Kubako egoeraren errudunak nortzuk diren garbi daukat, kubatarrak eta beraien potroen pisu izugarria.

Hala ere, esperientzi izugarria izan zen, edonori gomendatuko nioken bidaia. Zein izango ote da hurrengo geltokia?

Besterik gabe, hurrengoan nire proiektuari buruz hitzegiten saiatuko naiz.

Zuen belarrien gozamenerako, kuban asko entzuten zen abesti bat:

BLOG ADMINISTRATION

2008-11-12T08:33:00.001-08:00

Bueno, ez dakit zenbat denbora igaro den honezkero nire azken post-a zintzilikatu nuenetik, eta gaur, eskuartean lan gutxi nuela aprobetxatuz ondorio hauetara iritsi naiz:

Gehiago idatzi behar dut.
Post-ak edozein hizkuntzatan idatzi ahalko ditut. Beti ere nahasketa arrarorik egin gabe.
Oraingoz post-ak hiru multzotan banatuko ditut:

ME, MYSELF AND I: Nere bizitzan gertatutakoen berri emango dut.
FREAKY FESTA: Hainbeste gogoko ditugun asunto frikiei buruz hitzegingo dut.
EL CONOCIMIENTO OCUPA SOLO UNOS POCOS BITS: Interesanteak iruditu zaizkidan artikulu, istori...

Gauzak horrela, eta bihar bertan hasita, zin dagit blog honek sarrera gehiago izango dituela. Hasteko, azkeneko post-etik gaur arte gertatutakoaren berri emango dut.

ME, MYSELF AND I: Ostion!!

2008-07-16T06:22:00.000-07:00

Azterketak bukatu eta 10 etxean botata eta asper asper eginda pasa ondoren, atzo azkenean noten argitalpena iritsi zen. Nonbait, nire kinielek ez zuten sinesgarritasun handiegirik, eta esperotako "Optica" eta "Electro"-z gain, "Microondas" ere ikasi beharko dut irailerako (Bai, berriz ere goilara katilutik ateratzea ahaztu zitzaidan).

Beraz, unibertsitatea guztiz utzi eta azterketa guztiak gainditzeko asmoz, hona datozen asteetan izango dudan plana:

1- Asteburu hontan bazkari herrikoia eta juerga.
2- Astelehenean edo, Oropesara martxa (Ikus oropesako egitaraua grafikoki azaldua).

3- Iraileko aurreneko egunetik hasita, azterketak (Lasai, ez naiz artzai egun gabe geratuko eta).
4- Irailak 12, KUBA!!!!

Azkeneko honen inguruan, ikasbidaiko kide guztientzako (guztira 4) oharra: Visatua eskatua daukagu eta azken ordainketa bidaia baino hamar bat egun lehenago egin behar omen dugu, beraz ez daukagu aurrerantzean ezertaz arduratu beharrik.

Ala gaztek, deskansatzea nijo.

ME, MYSELF AND I: Soy una nube, soy una nube...

2008-06-19T05:51:00.000-07:00

Azkeneko egunak luze xamarrak egiten ari dira. Etxera heltzen den zuntz optikoak halako buruhausteak sortuko zizkidala jakin izan banu, agian beste bide batetik joko nuen.

Coldplay-ren azkenak orduak eramangarriagoak egiten ditu.

ME, MYSELF AND I: Udarako Plana: FIB

2008-06-10T02:45:00.000-07:00

Inorrek erantzungo ez didala jakin arren, proposamen bat botatzera noa Uztaileko hirugarren astebururako.

Urtero bezala, Benicassim-en FIB festibala organizatu dute aurten ere, eta sarrerak garesti xamar dauden arren, "debalde" lortzeko aukera bat bada. Nola? festibalak irauten duen lau egunetako batean 12 orduko lana egitea.

Parte hartzeko prest dagoenak mesedez komentario bat utzi hemen.

Informazio gehiago: http://www.fiberfib.com

ME, MYSELF AND I: Oporrak noizko?????

2008-06-09T14:41:00.000-07:00

Bueno, nahiz eta poliki poliki izan, gauza aurrera doala dirudi, eta eguraldiak lagundu ez arren udako hondartzetako kresalaren usaina nabaritzen hasi da... Nire irudimenean besterik ez bada ere.

Tristea da onartzea, gure etorkizuna jokoan dagoen hauetan, burura datozkidan gauza bakarrak, joandako abuztuetan Oropesan igarotako egunak izatea. Baina egia da, joan den astean, Aalborg faltan botatzen nuela aitortzen nuen neurri berean botatzen ditudala faltan bertako egunak.

Egunak pasa ahala lagun gehiagok konfirmatzen didate aurten ere, 30garren aldiz segidan, Oropesan izango direla, hango hondartzez eta jaiez gozatzeko. Eta horrelakoetan oroitzen ditut, gaueko ordu txikietan, hondartzan, zerbeza eta su txikien inguruan izandako solasaldi luzeak, "Bucanero"-ko txupitoak, "Torronteras"-en kafe eta tanke motel edo okerrak, "Hollywood"-en sangriaz bustiriko afariak...

Gutxi falta da, eta ezingo gara kexuka hasi, baina azken aldiko nostalgia puntu hau ezabatzea lortzen didanak, sari bat merezi izango du.

P.D. Argazkian begiak itxiak dauzkat, baina gaueko solasaldietako magia hori lortzen zuen irudi bakarra neukan, joan den urtekoa behintzat.

ME, MYSELF AND I: Azterketak ate joka

2008-06-01T11:00:00.000-07:00

Ikusirik nire taldekideek lanean jardun beharrean, beraien blogak eguneratzea nahiago dutela, ejem ejem, eta Landerren "Batuaz idatzi" bezalako iradokizunei jarraituz, nik ere eguneroko hau eguneratzeko garaia iritsi dela uste dut.

Nondik hasi... Arantzegik esaten zuen moduan 5 aste gogor datozkigu gainera, eta nola ez, oraindik ez dugu inolako presiorik sentitzen. Esango nuke, aspaldiko urteetan ez bezala, aurten lasaitasun are eta handiagoz daramadala gauza. Izan ere, tunel amaierako argi izpiak begi niniak mintzen hasi baitzaizkit.

Batzuek esan ohi dute azterketa garaian etxean gelditu, ikasi eta horrelakoak egiten dituztela. Nik ordea, beste batzuk ez bezala, egia esango dut. NIK EZ DUT IKASTEN ASTEBURUETAN! Gure herrian, Legazpin, orain dela 500 bat urte ero batzuei otu zitzaien Igandean lan egitea, eta jaso zuten haien zigorra. Nik ez dut bide beretik joko. Nik asteburuetan jai!

Eta jairik jai noalarik, joan den asteko Aalborgeko ihauteriak aipatu gabe ezin nintekeen bizi. Berriz ere itzulera, lagunak, neskak, jomfru... zer esan... ez gara ezer, asko daukagu ikasteko oraindik, eta Lander eta Arantzegik antzerako zerbait esango didate europako bazter haietatik itzultzen direnean. Uste nuena baino gehiago behar dut kanpoko herrialde batetara joatea. Adibide bat:Egia esan, gauza asko datozkit burura gaur, hitzegin nezake Kubari buruz, Irizar eta Ampo-ri buruz... baina gaurkoz hemen utziko dut dena, eta hurrengo batean agian hitzegingo dut Kubari buruz.

Ondo segi!

FREAKY FESTA: Telekos MU

2008-04-16T06:08:00.000-07:00

Bueno, bueno... Zuetakoren bati oraindik ikasketei ekiteko gogo pixka bat geratzen baldin bazaio, agian hau interesgarria izan dakioke.

ME, MYSELF AND I: Euskaltelera bisita

2008-04-15T03:01:00.000-07:00

Ba horixe, kalitatezko frikiak garen neurrian, joan den ostegunean Euskalteleko instalakuntzetara bisita egitea tokatu zitzaigun klasekooi. Tamalez ezin izan nintzen garagardo festara garaiz heldu, baino bueno, uste dut hegialdeko jaiekin nahikoa kolaboratu genuela bestela ere, asteburu guztian zehar Legazpiko frontoiean inbertitutako diruarekin.

Telekomunikazioen munduan, kritikoak izan daitezkeen puntu batzuk komentatu ahal izan zizkiguten Zamudion. Besteak beste, Euskaltel pirateatzeko teknikak gaur egun zein puntutan dauden, zein ordutan kontsumitzen den porno gehien... Ba horixe, sartu ginen momentu beretik gure buruari luzaroan egin dizkiogun galdera askok erantzuna aurkitu ahal izan zuten.
Zorionez, espidifenaren lagun askoren poztasunerako, asteburuko argazkiak ez dira oraindik dokumentatu, beraz ez dira publikatuko. Baino lasai, zeren eta orain jai guztiak bata bestearen atzetik datozte, eta badakizue zer esan nahi duen horrek...

ME, MYSELF AND I: Tiketak hartu ditugu!

2008-04-08T02:28:00.000-07:00

Maiatzak 23, 24, 25-ean presentzia garrantzitsu baten falta somatuko duzue askok. Izan ere, Aalborg aldera bisitan noa beste behin, Europa iparraldeko karnabal famatuenetako baten marabilak ezagutzera. Entzun dudanaren arabera, egun hortan, Aalborg-eko kale denak "hilehoritu" egiten omen dira, norberak bere ondorioak atera ditzala.
Ez dakit zenbat kontu entzun behar izan ditudan Danimarkako bizikletei buruz. Egie esan, Anek artikuluren batean ondo esaten zuen bezala, garraioa han oso oso garestia da (2€-tik gora urbanoa), baina 30€-tan bizikleta bat lortu daitekela? hori nondik atera zenuen? Bueltaka aritu naiz, eta uste dut badakidala. Gutxi gora behera hauek ziren benetan bizikleta bat lortzeko eman beharreko pausoak eta presupuestoa:

1. Asteazken, Ostiral edo Larunbat batean juergan atera (~180DKK after party).

2. Azkeneko autobusa pasa arte itxaron, eta gero etxera bidean jarri, beti ere aurreneko autobusa baino lehen.

3. Ikusten dituzun bizikleta denetan kandaturik daukaten begiratu (goiko honek bazeukan), eta ez daukana zuretzako hartu.

4. Hurrengo egunean, "TIGER"-era joan eta aurkitzen duzun kandatu merkeena erosi (10DKK) eta baita argiak ere (20DKK). Igandea baldin bada, Astelehenerarte itxaron. Nonbait Danimarkan pekatua da idandeetan etxetik ateratzea.

5. Zure bizikletari kandatua jarri. Hala, bi arazo aurreztuko dituzu. Bata, beste erasmusek zure bizikleta ez hartzea, eta bestea, "politi"-ek bizikleta zurea dela pentsatzea.

Eta holaxe, 210DKK-gatik (30€ inguru) bizikleta itsuroso bat eduki dezakezu, frenoak eta kanbioak luxua dira. Aipatu, merkeagoa ere atera daitekela, juerga seven/eleven-en egiten baldin bada.

Ondo segi!

BLOG ADMINISTRATION: Inauguratu dut azkenean!!

2008-04-07T01:45:00.000-07:00

Azkenean, sortu nuen egunetik 8 bat hilabete pasa eta gero, ausartu naiz nire lehen "sarrera" idazten. Egia esan ez dakit zein izango den blog honen helburua, baina behintzat noizbehinka pasadizoren bat sartzen saiatuko naiz.

Inspiratuta harrapatzen nauzuen egunen batean idatziko dut interesgarriagoa den zerbait.

Ondo segi!